Ήμουν στην προσευχή χθες το βράδυ, στα γόνατα. Και ξάφνου έτσι όπως ήμουν σκυφτός με κλειστά τα μάτια, εμφανίζεται διάπλατα μπροστά μου μια εικόνα ζωντανή, απ'αυτές που βλέπεις και ζεις ταυτόχρονα.
Το σκηνικό γνωστό και διαχρονικό:
Ο Χριστός στη μέση και γύρω γύρω οι στρατιώτες , να τον διαπομπεύουν και να τον ξυλοφορτώνουν άγρια, χτυπώντας τον στο κεφάλι και μαστιγώνοντάς τον στην πλάτη. Ώσπου τελικά του φόρτωσαν και το σταυρό στους ώμους πηγαίνοντάς τον προς τη σταύρωση.
Όμως σε μια στιγμή το σκηνικό άλλαξε. Σ'αυτή την εκδοχή, ήμουν εγώ πλέον που κράταγα το μαστίγιο. Ήμουν εγώ που χτύπαγα το Χριστό. Και ο Χριστός είχε μεταμορφωθεί σε ένα κοντινό, αγαπημένο μου πρόσωπο.
Όμως σε μια στιγμή το σκηνικό άλλαξε. Σ'αυτή την εκδοχή, ήμουν εγώ πλέον που κράταγα το μαστίγιο. Ήμουν εγώ που χτύπαγα το Χριστό. Και ο Χριστός είχε μεταμορφωθεί σε ένα κοντινό, αγαπημένο μου πρόσωπο.
Εκεί λοιπόν, με λύσσα και μανία έβγαζα όλα μου τα απωθημένα επάνω στο αδύναμο σώμα το οποίο ήταν ανήμπορο να αντισταθεί!
Με μπόλικη αγανάκτηση και οργή, δικαιολογημένη απ'τη δική μου σκοπιά και κατά τη δική μου γνώμη, μη μπορώντας να ηρεμήσω και να ησυχάσω αλλιώς, φρόντιζα το πρόσωπο που ήταν πεσμένο κάτω μπροστά μου να μάθει καλά το μάθημά του!
Αυτό συνεχίστηκε αρκετά, βλέποντας, πότε το Χριστό και πότε το αγαπημένο μου πρόσωπο στη θέση του (ή μήπως ήταν το αντίστροφο τελικά; ), μέχρι που κουράστηκα. Κουράστηκα να χτυπάω, κουράστηκα και να προσεύχομαι. Σταμάτησα να χτυπάω, σταμάτησα και να προσεύχομαι.
Πίσω στη σημερινή πραγματικότητα. Ανοίγω τα μάτια.
Ξαναφέρνοντας το σκηνικό στο μυαλό μου σκέφτομαι, γιατί να έγινε και τι να σημαίνει όλο αυτό;
Η αλήθεια είναι ότι κάποια πράγματα φανερώνουν αυτά που είναι στην καρδιά μας!
Θεωρώ φυσικά βέβαιο ότι δεν θα προβώ ποτέ σε τόσο ακραίες ενέργειες στην καθημερινή μου ζωή.
Πολλές φορές δεν παίρνουμε στ'αλήθεια τα μαστίγια και τα ξύλα στα χέρια, ούτε σταυρώνουμε κανέναν πλέον αφού απαγορεύεται.
Όμως είναι μόνο η απαγόρευση, τα πρέπει, οι κοινωνικές συμβάσεις και οι συνθήκες που μας εμποδίζουν.
Η καρδιά μου απ'ότι φαίνεται θα μπορούσε κάλλιστα να πάρει τη θέση αυτή του σταυρωτή!
Και αντί για μαστίγια, ξύλα και με σταυρούς, χρησιμοποιεί άλλα μέσα πλέον που μπορεί να έχει διαθέσιμα: λόγια και συμπεριφορές που ίσως να είναι ισοδύναμα.
Γιατί τελικά από την καρδιά είναι που βγαίνουν όλα και από την οποία καθορίζονται και όλες οι εκβάσεις της ζωής.
Απ'την άλλη όμως, αν με όλο αυτό που έγινε τότε, με το Χριστό και τους σταυρωτές του, ήρθε η ελπίδα και η λύτρωση για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους μέχρι εμάς σημερα,
έτσι και με όλο αυτό που έγινε και σε μένα πρόσφατα, αποκτώντας επίγνωση της δικής μου καρδιάς και του εαυτού μου, όταν έρχονται στο φως τα κρυφά σημεία της καρδιάς μου, που κι εμένα τον ίδιο με ξαφνιάζουν και με τρομάζουν, είναι που έρχεται λύτρωση και σε μένα προσωπικά.
