Σκεφτόμουν, με αφορμή ένα πιτσιρίκι, τον Β. που καθόταν δίπλα μου σήμερα στην εκκλησία όπου εκκλησιάζομαι (η μελλοντική εκκλησία, χριστιανός τέταρτης γενιάς!) αλλά και με αφορμή κάποιες συζητήσεις στα πλαίσια συνάθροισης χριστιανικής νεολαίας, τι θα αφήσουμε εμείς στις νέες γενιές σαν κληρονομιά και παρακαταθήκη. Οι άνθρωποι των επόμενων γενεών σε μερικές δεκάδες, ή και εκατοντάδες χρόνια (αν επιτρέψει ο Θεός να συνεχιστεί η ύπαρξη του είδους μας σ'αυτό τον πλανήτη μέχρι τότε) τι θα έχουν να διδαχτούν από μας; Θα έχουν να διδαχτούν κάτι καλό;
Σίγουρα η ιστορία του Ιησού του Ναζωραίου που πέρασε από αυτή τη γη σαν άνθρωπος, συγκινεί και θα συγκινεί πάντοτε κάθε γενιά. Ένας Θεός που έγινε άνθρωπος, που ήρθε στη θέση του ανθρώπινου γένους και που γεύτηκε και συμμερίστηκε τον πόνο του, τις αγωνίες του, τις θλίψεις του δεν είναι κάτι που περνά απαρατήρητο.
Ο Χριστός είναι ζωντανός, ανεστημένος και πάντοτε κατάφερνε να αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων και να τις αλλάζει (αφού εξάλλου αυτός τις έπλασε!).
Ακόμα κι εμείς, η γενιά του CD και του Mp3, των PC και του iPad, ενθυμείται και επικαλείται τον ταπεινό Ραββί, τον Ιησού από τη Ναζαρέτ που δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι -άσχετα από το πόσο καταφέραμε να τον κάνουμε ΚΥΡΙΟ της ζωής μας αυτόν τον ταπεινό διδάσκαλο..
Όμως το ερώτημα είναι: η επόμενη γενιά (η γενιά ποιος ξέρει ποιας τεχνολογίας!), κοιτάζοντας προς τα πίσω, στις ρίζες της, προς εμάς κι ακόμα παραπέρα, μέχρι να φτάσει στις μέρες του Ιησού, θα καταφέρει να δει τα ίχνη Του επάνω σ'εμάς; Θα φανεί ότι και με αυτούς, τους ανθρώπους της γενιάς του 2000 (και κάτι) ο Θεός εργάστηκε , ο Θεός ενέργησε; Στάθηκαν κι αυτοί και έκαναν το μέρος τους, κράτησαν τη σκυτάλη στον αγώνα αυτό της πίστεως; Θα μπορέσουν να παραδειγματιστούν από εμάς κάποιοι θετικά και να εμπνεύσουμε το σεβασμό και την επιθυμία να τον ακολουθήσουν κι αυτοί; Ή θα μείνουμε στην ιστορία σαν μια γενιά χλιαρή και αποστατημένη από το Θεό, όπου τα προβλήματα, η ανομία , οι κρίσεις έφτασαν στο πλήρες, όπου τα πάντα κατακρημνίστηκαν και χρειάζεται ανοικοδόμηση εκ των θεμελίων;
Βέβαια το να έχει κανείς καύχηση σε ρίζες και γενεαλογίες δεν είναι καλό και δεν θέλω να δημιουργήσω τέτοια εντύπωση...Εξάλλου ακόμα κι απ'τις πέτρες μπορεί ο Θεός να σηκώσει "τέκνα του Αβραάμ".
Αυτό που θέλω και επιδιώκω με αυτό το μήνυμα (αν ποτέ πέσει στην αντίληψη κάποιου στο μέλλον) είναι να στείλω ένα μήνυμα στις επόμενες γενεές: Άσχετα από τα στραβά και ανάποδά που μπορεί να ακούγονται γι'αυτή τη γενιά, υπάρχουν κάποιοι ακόμα και σήμερα (2012) που ΤΟΝ ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑΝ και η ζωή τους δεν είναι ούτε θα γίνει ποτέ πια η ίδια από τότε! Συγκλόνισε την ψυχή τους, συντάραξε την ύπαρξή τους όλη....!
Μακάρι να μπορούσα να σας μεταφέρω με λόγια αυτά που βλέπω και ζω καθημερινά!
