Ζούμε σε μια εποχή που, όπως λένε πολλοί, τα πάντα διαλύονται.
Πολιτική και κοινωνική διαφθορά, περιβαλλοντική καταστροφή, οικονομική κρίση, κατάλυση των ηθικών αρχών και αξιών.
Ακόμα και στον εκκλησιαστικό χώρο, που υποτίθεται ότι πρεσβεύει το καλό και το δίκαιο επί της γης, έχουν κατά καιρούς παρουσιαστεί σκάνδαλα πάσης φύσης που εγείρουν αμφιβολία και δυσπιστία στο πρόσωπο των εκκλησιαστικών ηγετών.
Ο βιβλικός λόγος επαληθεύεται για άλλη μια φορά κατά γράμμα:
"επειδή πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού" (Ρωμ. 3:23)
Όλοι οι άνθρωποι έχουν αμαρτήσει και έχουν ξεκλίνει από τον αρχικό σκοπό και προορισμό του Θεού. Κι έτσι, επειδή βλέπουμε ότι όλοι γύρω μας είναι αμαρτωλοί, υπάρχει καχυποψία, έλλειψη εμπιστοσύνης, έλλειψη αγάπης.
"και επειδή θέλει πληθυνθή η ανομία, η αγάπη των πολλών θέλει ψυχρανθή." (Ματθ. 24:12 )
Για να εφαρμόσουμε το καλό εμείς σαν άνθρωποι συνήθως θέλουμε να βλέπουμε κάποιον άλλον να προπορεύεται, να αποτελεί πρότυπο για εμάς. Και αν δούμε ότι αυτός τα πάει καλά πρώτα (αλήθεια, πώς ορίζουμε το "πάει καλά";), σκεφτόμαστε τότε, ότι ίσως κι εμείς έπειτα να επιχειρήσουμε να τον ακολουθήσουμε, αν μπορέσουμε δηλαδή με όλες τις αδυναμίες και τους περιορισμούς μας.
Τα παραδείγματα και τα πρότυπα που αναζητάμε είναι συνήθως μέσα από αυτό τον διεφθαρμένο, όπως είδαμε, κόσμο. Όμως ο Θεός μέσα από τον προφητικο Λόγο του, μας οδηγεί στο αντίθετο.
"Ούτω λέγει Κύριος· Επικατάρατος ο άνθρωπος, όστις ελπίζει επί άνθρωπον και κάμνει σάρκα βραχίονα αυτού και του οποίου η καρδία απομακρύνεται από του Κυρίου." ( Ιερ. 17:5 )
"Ευλογημένος ο άνθρωπος ο ελπίζων επί Κύριον και του οποίου ο Κύριος είναι η ελπίς." (Ιερ. 17:7)
Ο Θεός δε θέλει να στηριζόμαστε σε ανθρώπινα πρότυπα, γιατί αυτά διέπονται πολλές φορές από αντίστοιχα σφάλματα, ανομία, διαφθορά. Και όπως είναι οι άνθρωποι που έχουμε ως πρότυπο επιρρεπείς στην αμαρτία και στο σφάλμα, μπορεί να παρασύρουν κι εμάς.
Βέβαια κατά καιρούς έχει φροντίσει να μας παρουσιάσει πλήθος από καλά παραδείγματα τόσο από το παρελθόν όσο και σύγχρονα, αμέτρητο νέφος μαρτύρων.
Ένα από τα χαρακτηριστικά των παραδειγμάτων αυτών όμως που έθεσε ο Θεός ως πρότυπα για εμάς είναι ότι δεν ακολούθησαν τη βουλή άλλων ανθρώπων αλλά το θέλημα του Θεού και μάλιστα χωρίς πολλές φορές να έχουν κάποιον άλλο άνθρωπο δίπλα τους ή πίσω τους να τους υποστηρίζει, παρά μόνο ελπίζοντας στον Κύριο.
Και φυσικά ως μεγαλύτερο και κυριότερο παράδειγμα έχουμε τον Ιησού Χριστό, όπως μαρτύρησε και ο Πατέρας Θεός για τον οποίο:
"Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε." (Μάρκ. 9:7)
Ας θυμηθούμε λοιπόν, ποιον είχε δίπλα του ο Ιωσήφ, ο γιος του Ιακώβ ώστε να υπομείνει όλες αυτές τις δοκιμασίες, την κακομεταχείριση από τα αδέρφια του, τη φυλακή στην Αίγυπτο και να κρατήσει τελικά την ακεραιότητά του, παρά τον πειρασμό της γυναίκας του Πετεφρή, του άρχοντα της Αιγύπτου που υπηρετούσε, η οποία επιχείρησε να τον δελεάσει σεξουλικά;
Ποιον είδε ο Δαβίδ να προπορεύεται στη μάχη όταν τα έβαλε με τον Γολιάθ, τον προμαχητή των Φιλισταίων, υπερασπιζόμενος το λαό του Θεού;
Ποιον είχε ο Ιώβ μαζί του και κρατησε την ακεραιότητά του, μετά από όλες αυτές τις συμφορές που τον βρήκαν, να χάσει την περιουσία του, τα παιδιά του και την υγεία του;
Ποιον από τους άλλους μαθητές είχε δει ο απόστολος Πέτρος να περπατάει επάνω στη θάλασσα καθώς διέβαιναν με το πλοίο προς τη Βηθσαϊδά;
Ποιον είχε ο Ιησούς Χριστός μαζί του, όταν υπακούοντας στο θέλημα του Πατέρα παρέδωσε τον εαυτό του σε σταυρικό θάνατο για να λυτρώσει από το θάνατο, τη φθορά και την αμαρτία εμάς τους αμαρτωλούς ανθρώπους;
"Λοιπόν και ημείς, περικυκλωμένοι όντες υπό τοσούτου νέφους μαρτύρων, ας απορρίψωμεν παν βάρος και την ευκόλως εμπεριπλέκουσαν ημάς αμαρτίαν, και ας τρέχωμεν μεθ' υπομονής τον προκείμενον εις ημάς αγώνα, αποβλέποντες εις τον Ιησούν, τον αρχηγόν και τελειωτήν της πίστεως, όστις υπέρ της χαράς της προκειμένης εις αυτόν υπέφερε σταυρόν, καταφρονήσας την αισχύνην, και εκάθησεν εν δεξιά του θρόνου του Θεού." (Εβρ. 12:1,2)
