Αντιμέτωπος με τον δυνατό ...

Αντιμέτωπίζοντας τον δυνατό  ...

Πρέπει να είσαι πιο δυνατός...Να έχεις τον πιο Δυνατό μαζι σου...

Tι κάνεις;

Μόνο παλεύεις...

Πρέπει να σταθείς όμως απέναντί του...Δεν μπορείς να τον αποφεύγεις για πάντα...

Αν δεν τον αντιμετωπίσεις πάντα θα σε κατατρέχει...

Μόνο παλεύεις...

Κι αν σε ρίξει, πάλι θα σταθείς...και συνεχίζεις!

Το "κακό" και το "σκότος" δεν έχει μια συγκεκριμένη μορφή ...παίρνει πολλές μορφές...

Για να το νικήσεις πρέπει να το δεις καθαρά, να το ορίσεις, να το ονομάσεις... Κι όταν το ονομάσεις, όταν το ορίσεις, τότε το καθορίζεις, το εξουσιάζεις...

Έχεις εξουσία επάνω σε ό,τι νικάς και νικάς πραγματικά μόνο ό,τι μπορείς να διακρίνεις, ό,τι βγαίνει στο φως!

"Παν το φανερούμενον φως είναι..."

"Και το φως εν τη σκοτία φέγγει και η σκοτία δεν κατέλαβεν αυτό"

Πρέπει η πορεία μου να είναι στο φως!

The power of the unknown...

Το άγνωστο...Η δύναμη του αγνώστου...
Κάποιους τους φοβίζει, τους ανησυχεί
Άλλους πάλι τους γοητεύει, τους κυριεύει...τους πιο τολμηρούς...
Το άγνωστο σε κάνει να θέλεις να το γνωρίσεις, να το κατακτήσεις...
Σε κάποιους δίνει πλούσια ανταμοιβή
Άλλοι πάλι το μετάνιωσαν που το επιδίωξαν, προτίμησαν το γνώριμο λιμάνι...
Καλό και το λιμάνι, μα κάποτε, θυμάσαι; ήταν και τούτο άγνωστο..
Το άγνωστο στην τελική όλους μας αφορά, κανέναν δεν αφήνει αδιάφορο...
Γεννιέσαι στο άγνωστο, μεγαλώνεις στο άγνωστο, πολλές φορές ζεις στο άγνωστο...
Το άγνωστο σου φανερώνει τον εαυτό σου...Σε γνωρίζει καλά φαίνεται...
Κι ελπίζεις ότι φεύγοντας θα το 'χεις κατακτήσει κι εσύ...
Ότι θα το γνωρίσεις όπως σε έχει γνωρίσει κι αυτό...
Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα λένε...Πότε θα φτάσουμε; Άγνωστο...
Πλεύσε πάντως, μη φοβηθείς...

Χριστούγεννα και πάλι...

Χριστούγεννα:Μια μέρα μετά..

Στο Σύνταγμα!

Σϋνταγμα..Το κρύο έχει αρχίσει να γίνεται τσουχτερό.Ένας άστεγος στη γωνία κρατώντας μια χάρτινη ταμπέλα που γράφει "ΠΕΙΝΑΩ". Η πλατεία που γεμίζει από τα φωναχτά "Χρόνια Πολλά" του λαχειοπώλη. Άνθρωποι που περνοδιαβαίνουν. Κάποιοι βιαστικοί, κάποιοι χαρωποί, κάποιοι αδιάφοροι. Χωρίς δέντρο φέτος και χωρίς φαντασμαγορικά happenings. Και πολύ λιγότεροι κυκλοφορούν φέτος σε σχέση με άλλες χρονιές. Ένα μέρος που κάποτε έσφυζε από ζωή, τώρα είναι σχεδόν έρημο. Μόνο κάποιες παρέες από νέους πού και πού κάνουν αισθητή την παρουσία τους,  με γέλια και με φωνές, δίνουν λίγη από τη ζωντάνια τους στην πλατεία!

Ο λαχειοπώλης στο βάθος

Άλλοι πάλι στέκονται και πηγαινοέρχονται πάνω κάτω, περιμένοντας υπομονετικά το ραντεβού τους.  Κι εγώ να κάθομαι εδώ στο λαπτοπάκι μου να γράφω! Λόγω έλειψης δικτύου στο σπίτι μου, κοντεύει να  γίνει στέκι μου πλέον, με το wireless δίκτυο. Μια χορωδία προχθές εδώ τραγούδαγε τα κάλαντα... Άλλαξε λίγο το κλίμα. Όμως σήμερα είναι πιο μουντό, πιο μελαγχολικό. Δεν ξέρω...Αλλά κάτι λείπει...Το λεγόμενο "πνεύμα των Χριστουγέννων" φαίνεται ανεπαρκές να κάνει τη διαφορά φέτος....Κι ας μην έχουν σβήσει ακόμα τα φώτα...Κάτι άλλο πρέπει να γίνει, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς...

Ίσως το βρω στην πορεία...Μετά θα κατηφορίσω λίγο προς Μοναστηράκι.και μετά σπίτι μου..Πρέπει να προλάβω το Μετρό ανοιχτό, γιατί μετά τις 12 μετατρέπομαι σε...κολοκύθα! Έχουν ξυλιάσει και λίγο τα χέρια μου όσο γράφω...

Από ένα μέρος που το χρόνο που μας πέρασε, έχει υποφέρει τα πάνδεινα, εύχομαι σε όλους

"...επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία... "

Άνθρακες...

Εκ της λάμψεως της έμπροσθεν αυτού διήλθον τα νέφη αυτού, χάλαζα και άνθρακες πυρός.

Και εβρόντησεν εν ουρανοίς ο Κύριος, και ο Ύψιστος έδωκε την φωνήν αυτού· χάλαζα και άνθρακες πυρός. (Ψαλμός 18:13)

Ένα εδάφιο  που είχα προσθέσει παλιά σαν αφιέρωση, στη διπλωματική μου... Επειδή  "Αφιέρονε τα έργα σου εις τον Κύριον, και αι βουλαί σου θέλουσι στερεωθή", λέει μια Παροιμία.

Αρέσουν οι άνθρακες πυρός σ'εμάς τους καρβουνιάρηδες. 

Άνθρακες ο θησαυρός. 

Άνθρακες από τη μια. Τον ανάβεις, τον καις και μετά χάνεται, γίνεται στάχτη, τον χάνεις για πάντα.

Αλλά θησαυρός απ'την άλλη για μας. Η ζέστη που παράγεται είναι πολύτιμη. Θερμαίνει, κινεί...Αν δεν την προσέξεις βέβαια μπορεί και να καταστρέφει.

Όμως μάθαμε να την δαμάζουμε εμείς οι άνθρωποι..Δώρο Θεού για μας η φωτιά!

Όποιος έχει μια ζεστή γωνιά στο σπίτι του και μπορεί να την απολαύσει, είναι μακάριος!

Στα μεγάλα κρύα θα την εκτιμήσεις...

...και τω Θεώ Δόξα!

Αστροπελέκια!

Σύννεφο με σύννεφο που συγκρούεται...Βροχή το ένα, βροχή και το άλλο....
Σοφά σχεδιασμένα ώστε να φέρνουν την πολύτιμη βροχή στη διψασμένη γη, να ξεπλένουν, να καθαρίζουν την ατμόσφαιρα, να αλλάζουν τη διάθεση...
Αστραπές,βροντές και μπουμπουνητά μαζί...
Θυμάσαι μικρός που τα φοβόσουν;
Προς τι όλη αυτή η αναμπουμπούλα τελικά; Γιατί όλος αυτός ο σαματάς;
Ο σκοπός που έγιναν έτσι είναι θαρρώ για να σου θυμίζουν τον Πλάστη σου που έφτιαξε όλα αυτά...
Σοφά σχεδιασμένα τελικά...Ακόμα και όσα φαίνονται περιττά!

Αλήθεια...

 

 

 

 

"Έλπιζε επί Κύριον και πράττε το αγαθόν· κατοίκει την γην και νέμου την αλήθειαν·" -Ψαλμ. 37:3

 "Πρέπει να λέμε την αλήθεια και όχι πολλά λόγια" -Δημόκριτος

Την αλήθεια πρέπει να τη μοιραζόμαστε! Όχι βέβαια με πολλά λόγια...Η ουσία και το νόημα μπορεί να ειπωθεί σύντομα και περιεκτικά. Δε χρειάζεται να γεμίζουμε άπειρες σελίδες ή άπειρες ώρες ομιλίας για να τη μοιραστούμε... Τα πολλά δεν είναι πάντα καλά..

Ξέρω, ξέρω, θα μου πεις πάλι ότι προηγείται το "πράττε το αγαθό", ότι είναι καλύτερα οι πράξεις παρά τα λόγια. Εντάξει συμφωνώ...

Ας τα πάρουμε με τη σειρά όμως...Μάλλον με την αντίστροφη σειρά.

4)Να μοιράζεσαι την αλήθεια.

Ούτοι είναι οι λόγοι, τους οποίους θέλετε κάμει· λαλείτε έκαστος την αλήθειαν προς τον πλησίον αυτού· αλήθειαν και κρίσιν ειρήνης κρίνετε εν ταις πύλαις σας. "(Ζαχ. 8:16)

Να λέτε αλήθεια ο ένας στον άλλο. Δεν είναι καλό να κοροϊδευόμαστε, ούτε να ζητάμε λόγους κολακευτικούς ή (απ'το άλλο άκρο) να προφέρουμε λόγους άδικους, απελπιστικούς και καταδικαστικούς και που διεγείρουν έριδες. Αλήθεια και κρίση ειρήνης...

3) Να κατοικείς τη γη

Για να λες την αλήθεια όμως προηγείται το να κατοικείς στη γη, τα πόδια σου να πατάνε γερά στο έδαφος και να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι και να μην περπατάς "εν φαντασία".

2) Να πράττεις το αγαθό

Πριν απ'αυτά βέβαια προηγείται το να πράττεις  το αγαθό, η ζωή σου να μαρτυρεί αυτό που λες και να μην βαδίζεις σε πονηρές οδούς...

1) Να ελπίζεις στον Κύριο

Αλλά ακόμα πιο πριν από όλα αυτά, το πρώτο είναι να ελπίζεις στον Κύριο!!

Χωρίς ελπίδα, οποιοδήποτε έργο φαντάζει μάταιο

Όποιαδήποτε πορεία, οπουδήποτε κι αν περπατάς- στη γη ή στα σύννεφα- είναι εξαντλητική

Οποιαδήποτε αλήθεια, χωρίς ελπίδα ακούγεται σκληρή και αμείλικτη...

 

Aποταμίευση!

 "Αποταμιεύει σωτηρίαν εις τους ευθείς· είναι ασπίς εις τους περιπατούντας εν ακεραιότητι" (Παροιμ.β'7)

Ο Κύριος αποταμιεύει σωτηρία σ'όσους έχουν ευθύτητα, ειλικρίνεια. 

Μπορεί να μην λειπει η σοφία,οι άνθρωποι δεν είναι χαζοί ωστέ να μη μπορούν να καταλάβουν-εξάλλου είναι απλά τα πράματα.

Ούτε λείπουν τα σημεία και τα θαύματα που κάνει ο Θεός, ο Θεός ενεργεί και σήμερα θαυμαστά.
Αλλά ούτε και έχουν εκλείψει ακόμα εντελώς τα φωτεινά παραδείγματα ανθρώπων αγίων που με τα καλά τους έργα δείχνουν το δρόμο.
Παρ'όλα αυτά και πάλι δεν έρχεται σωτηρία σε όλους..
Απλά κάποιες φορές ...λείπει η ευθύτητα!
Γι'αυτό ας δώσουμε και σ'αυτό παράδειγμα εμείς οι σωσμένοι!
Στους ευθείς η σωτηρία αποταμιεύεται και θα φανερωθεί εν καιρώ, την προσδιορισμένη στιγμή.
Όπως έγινε και με μένα!

Δια πίστεως...

"Διά πίστεως εννοούμεν ότι οι αιώνες εκτίθησαν με τον λόγον του Θεού, ώστε τα βλεπόμενα δεν έγειναν εκ φαινομένων." Εβρ. 10:3.

Αυτά που βλέπουμε δημιουργήθηκαν από μη φαινόμενα. Το καταλαβαίνω και το εννοώ αυτό δια της πίστεως. 

Αφού λοιπόν ο ορατός αυτός υλικός και φυσικός κόσμος είναι αποτέλεσμα αόρατων πνευματικών διεργασιών, είναι λογικό και αναμενόμενο ο πνευματικός αυτός κόσμος να έχει ακόμα τη δυνατότητα να επηρεάζει τον υλικό. 

Κάθε τι που διαδραματίζεται στον υλικό κόσμο, καλό ή κακό, σίγουρα έχει και πνευματικές επεκτάσεις και αντίστροφα κάθε τι που λαβαίνει χώρα στον πνευματικό έχει αντίκτυπο σε κάποιο βαθμό και στον υλικό...

 Από το μεγαλύτερο θαύμα, τη σωτηρία της ψυχής μου, μέχρι την πιο απλή και καθημερινή δραστηριότητα, ένα ποτήρι νερό που μου είναι διαθέσιμο!

"Πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον είναι άνωθεν καταβαίνον από του Πατρός των φώτων, εις τον οποίον δεν υπάρχει αλλοίωσις ή σκιά μεταβολής."  (Ιακωβ.1:17)

Πώς όμως μπορεί να μπει κάποιος σ'αυτό τον πνευματικό κόσμο και πώς μπορεί να κινηθεί και να δράσει εκεί, πρακτικά στην καθημερινότητά του; Δια πίστεως! Πίστη που πηγάζει απ'τον Ιησού Χριστό αλλά και κατευθύνεται προς αυτόν!

"διότι περιπατούμεν διά πίστεως, ουχί διά της όψεως·" (Β' Κορινθ. 5:7)

Η πίστη είναι τρόπος ζωής, είναι μέρος της καθημερινότητας κι όχι στη σφαίρα της φαντασίας!

"Ο δε δίκαιος θέλει ζήσει εκ πίστεως"(Εβρ. 10:38)

Σκέψου τι μπορούμε να κάνουμε αν το συνειδητοποιήσουμε καμπόσοι αυτό και μπορέσουμε να το αξιοποιήσουμε!!

Προτεραιότητες!

Υπάρχουν ζητήματα ζωής και θανάτου...
...κι απ'την άλλη υπάρχουν και τα λιγότερο σημαντικά ζητήματα!
Ας διαλέξουμε πρώτα τη ζωή, ας διεκδικήσουμε τη ζωή, ας αγωνιστούμε για τη ζωή...
Για να μπορέσουμε στη συνέχεια να ασχοληθούμε και να λύσουμε τα λιγότερο σημαντικά!
Για να μπορέσουμε έπειτα να απολαύσουμε και τις μικρές χαρές της ζωής!

Θριαμβεύσας...

Με σοκάρει όσο σκέφτομαι πως όταν ήρθε στα χέρια του Πατέρα ο λογαριασμός από τα δικά μου χρέη και όταν ήρθε η ώρα της πληρωμής τότε πετάχτηκε ο Χριστός και είπε "θα πάω εγω"!

Προς Κολοσσαείς κεφ. β' 
13. Και εσάς, όντας νεκρούς εις τα αμαρτήματα και την ακροβυστίαν της σαρκός σας, συνεζωοποίησε μετ' αυτού, συγχωρήσας εις εσάς πάντα τα πταίσματα,

14. εξαλείψας το καθ' ημών χειρόγραφον, συνιστάμενον εις διατάγματα, το οποίον ήτο εναντίον εις ημάς, και αφήρεσεν αυτό εκ του μέσου, προσηλώσας αυτό επί του σταυρού·

15. και απογυμνώσας τας αρχάς και τας εξουσίας, παρεδειγμάτισε παρρησία, θριαμβεύσας κατ' αυτών επ' αυτού.

Στην πορεία...

"Και είπε προς αυτόν ο Ιησούς· Ουδείς βαλών την χείρα αυτού επί άροτρον και βλέπων εις τα οπίσω είναι αρμόδιος διά την βασιλείαν του Θεού" (Λουκ. κεφ. 9:62)

 Για να βγει η πορεία ευθεία, πρέπει ν'αφήσω πράγματα και καταστάσεις πίσω.

 Αλλιώς κάπου μπορεί να στραβώσει το πράγμα!

Στο κάτω κάτω κάποια πράγματα είναι πιο σημαντικά κι απ' τα σημαντικά!

Το πρόβλημά μου..

Ο κόσμος είναι εκτεθιμένος σε ΚΑΘΕ πνεύμα...Σε κάθε άποψη, σε κάθε γνώμη, σε κάθε trend που κυκλοφορεί, ειδικά σ'αυτή την εποχή της παραζάλης και δυστυχώς τις διαδίδει και γίνεται ανταποκριτής κάθε πνεύματος... Κάποιες απ'αυτές μπορεί να είναι καλές και σωστές, δε λέω. Πνεύμα σωφροσυνης υπάρχει ακόμα.

Αλλα υπάρχουν κι άλλες "φωνές" και "πηγές" ιδεών, που δεν είναι και τόσο καλές...Το πρόβλημά μου εμένα ΑΥΤΟ είναι, ότι έχω να κάνω Μ'ΑΥΤΗ την κατάσταση. Ακούω "ξένο" και...δρόμο.Όπου φύγει φύγει...Κι ας μην είναι ξένος. Κι ας μην μπορώ να φύγω πάντα, σωματικά...

Ακούω;

Το θέλημα του Θεού το καθορίζει ο ίδιος ο Θεός άρα αυτός είναι που καθορίζει και το αν βαδίζω σ'αυτό. Τώρα αν είμαι αρκετά μακριά από αυτόν ώστε να μην μπορώ να τον ακούσω και να γνωρίσω το θέλημά του ε, τότε μάλλον είμαι ήδη εκτός θελήματος Θεού γιατί ο Θεός ΘΕΛΕΙ να  μου μιλάει και να του μιλάω, να τον γνωρίζω και να με γνωρίζει.
Παρ'όλα αυτά, η μετάνοια είναι πάντα η λύση!

Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη

νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη. 

 Τώρα δε μένει
 πίστις, ελπίς,
 αγάπη, τα τρία
 ταύτα. μεγαλητέρα
 δε τούτων είναι η
 αγάπη. 

(Ά Κορινθ. ιγ 13)

 

H Ελπίδα σου λέει

"Κάτι μπορεί να γίνει"

Η Πίστη σου λέει

"Κάτι θα γίνει"

Αλλά η Αγάπη σου λέει

"Ό,τι και να γίνει, θα 'μαι μαζί σου"

 

Μέλι

“Έχετε τι φαγώσιμον ενταύθα;

Οι δε έδωκαν εις αυτόν μέρος οπτού ιχθύος και από κηρήθραν μέλιτος.”

Σε άλλη πάλι περίπτωση:

“Έχετε τι προσφάγιον;”

Όχι; Τότε

“Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θέλω σας αναπαύσει.”

Ορισμένες φορές λίγο μέλι, λίγο ψαράκι είναι αρκετό στον Κύριο.

Άλλες πάλι φορές δεν έχουμε ούτε αυτό…Αλλά δεν πειράζει…

Έχει ο Κύριος!

Και ψάρι και ψωμί να σου δώσει…Γι’αυτό δεν είναι οι πατεράδες;

Στην πορεία, θα το δεις, θα σου δώσει πολλά!

H μάχαιρα του Πνεύματος

 Διότι ο λόγος του Θεού είναι ζων και ενεργός και κοπτερώτερος υπέρ πάσαν δίστομον μάχαιραν και διέρχεται μέχρι διαιρέσεως ψυχής τε και πνεύματος, αρμών τε και μυελών, και διερευνά τους διαλογισμούς και τας εννοίας της καρδίας·

(Προς Εβραίους επιστολή, κεφ.4 εδ.12)

 Ο Λόγος του Θεού...

 ...κόβει δεσμά!

Στην ανάγκη φαίνεται...

Οι μεγαλύτερες ευλογίες στη ζωή μου ήρθαν όταν ήμουν τόσο αποκαμωμένος από τις δοκιμασίες ωστε να μην μπορώ να να πανηγυρίσω φίλαυτα και με έπαρση γι'αυτές!

Έτσι, οι ευλογίες που ήρθαν δεν ήρθαν απλά ως "γαρνιτούρες" της ζωής, ως είδη πολυτελείας που δαπανώνται για ηδονές ούτε μετατράπηκαν σε ένα μέσο αυτοεπιβεβαίωσης ή επιβράβευσης αλλά ήρθαν πραγματικά κατά χάρη, σαν ένα πραγματικό δώρο Θεού, σαν μια όαση  μες στην έρημο, ως μάννα εξ ουρανού.

Πολλές φορές το χέρι του Θεού φαίνεται στη ζωή μου όχι σαν το χέρι του μπάτλερ που είναι εκεί για να ικανοποιήσει κάθε μου επιθυμία, σαν κακομαθημένο πλουσιόπαιδο. Το χέρι του Θεού έρχεται σαν το ιππικό, που έρχεται προς διάσωσή μου εκείνη την τελευταία κρίσιμη στιγμή που οι ελπίδες αρχίζουν και σβήνουνε και το φως του ήλιου αρχίζει να σκοτεινιάζει.

Ευλογημένες δυσκολίες. Αν δεν ήτανε κι αυτές, πώς θα βρίσκε ο Θεός τρόπο να μας ευλογήσει;

Πέρα από αυτό όμως, πέρα δηλαδή  από την κάλυψη των δικών μου αναγκών από τη μεριά του Θεού στις δύσκολες στιγμές μου, δεν πρέπει να γίνει και το αντίστοιχο από τη δική μου μεριά; Δεν πρέπει κάπως να "ανταποδώσω" τη χάρη;(όχι ότι μπορεί ποτέ η δική μου συνεισφορά να φτάσει στο ύψος της προσφοράς της χάριτος του Θεού) Πάντως όταν έρχονται στιγμές που ο Θεός, σε καιρό "ανάγκης" και "αδιεξόδου", ψάχνει κάποιο τρόπο να ενεργήσει, είμαι έτοιμος να σταθώ σαν υπηρέτης του, να πω "ιδού εγώ Κύριε"; Είμαι  έτοιμος να του δανείσω το πλοιάριό μου; Το γαϊδούρακι μου; Είμαι διατεθιμένος να του προσφέρω "τόπο για κατάλυμα";

Ο Θεός ζητά ανθρώπους διατεθιμένους να εκτελέσουν το θέλημά του.Μπορεί να έχει άλλους 7000 που δεν έκλιναν γόνυ στον Βάαλ και δε λυγίσαν, αλλά εσύ; Εγώ; είμαι διατεθειμένος να γίνω ένας απ'αυτούς;

Αιγάλεω σήμερα…

Ήμουν στο Αιγάλεω σήμερα. Είδα παλιούς γνωστούς και νέους γνωστούς. Όλα είναι γνώριμα στο Αιγάλεω. Είναι τα πρόσωπα, είναι η ατμόσφαιρα. Είναι η απλότητα. Όλα δίνουν μια αίσθηση ζεστασιάς και οικειότητας.
Θυμάμαι ακόμα την τότε φουρνιά της νεολαίας, ο Μάκης, ο Κυριάκος, ο Φώτης, ο Δημήτρης κι ο Ευθύμης, ο Πέτρος, οι Αντώνηδες, ο Χρήστος, ο Παναγιώτης, ο Γιάννης κι ο Δάμος, ο Σάκης και πολλοί άλλοι. Ο Φίλιππας, ο Γιάνναρος, ο Μάκης για λίγο, ο Νεκτάριος μετά κι ο Γρηγόρης…
Είναι δύσκολο να μην αγαπήσει κανείς το Αιγάλεω.
Δύσκολα μπορεί να το προσπεράσει κανείς. Ακόμα πιο δύσκολα μπορεί να το ξεχάσει.
Όλα του Αιγάλεω δύσκολα.
(ναι,  είναι το Αιγάλεω-του Αιγάλεω και όχι του Αιγαλέου. Ακόμα και να το κλίνει κανείς είναι δύσκολο!!)
Το λέω αυτό ίσως επειδή πέρασα εκεί κάποια από τα πιο δημιουργικά χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου  (21-27 από 2003 έως 2008). Χρόνια που δε σβήνουνε, πυροθρεμένα!
Αλλά όχι, πέρα από συναισθηματισμούς, πράγματι, θαρρώ, κάτι γίνεται εκεί που το καταλαβαίνει κανείς από την πρώτη στιγμή, κι ας μην έχει ξαναπατήσει ποτέ το πόδι του. Υπάρχει φωτιά που καίει. 
Ούτε πολύ μικρό για να αισθανθεί κανείς μοναξιά, αλλά ούτε πολύ μεγάλο για να χαθεί κανείς στο πλήθος και να αισθάνεται πάλι μοναξιά.
Κάποτε είχα ρίζες στο Αιγάλεω. Ακόμα θαρρώ έχω κάτι από εκεί, μάλλον. Ή μάλλον όχι μάλλον, αλλά σίγουρα. Εκεί έμαθα πολλά. Αν και πέρασα κι από αλλού.
Καλλιθέα, και πάλι Αθήνα. Γιατί έφυγα; Γιατί έπρεπε να περάσω κι άλλα μαθήματα.

Όταν χάνουμε αγαπημένα πρόσωπα, τα εκτιμάμε περισσότερο.

---

Είχα δει κι ένα μεγάλο τραπέζι μια μέρα στον ύπνο μου, που ήταν όλοι οι γνωστοί μου εκεί.
Ναι, κάποια μέρα, θα γίνει κι αυτό, το πιστεύω. Και κάποια μέρα σ’ ένα μεγάλο τραπέζι θα δούμε όλα τα αγαπημένα πρόσωπα που χάσαμε.Θα είμαστε όλοι εκεί!

Χέρι βοηθείας

Στην πορεία, υπάρχουν φορές που όλοι το χρειαζόμαστε. Ένα χέρι βοηθείας, ένα λόγο παρηγοριάς, μια προτροπή…

Τρόποι για βοήθεια υπάρχουν πολλοί. Διάθεση όμως;

Ειδικά στις μέρες μας που τα προβλήματα είναι αμέτρητα και τείνουν να γίνουν καθεστώς. Και οι έχοντες ανάγκη από βοήθεια τείνουν να γίνουν περισσότεροι από τους δυνάμενους να βοηθούν.
Η κατάσταση είναι αναμφίβολα δύσκολη. Με τον τρόπο μου όμως, βοηθάω την κατάσταση ή την χειροτερεύω; Ή  ακόμα χειρότερα, βάζω περισσότερα εμπόδια, αντί να βοηθώ;

Βέβαια αλάθητος κανείς, όλοι έχουμε τα σφάλματα και τα ελαττώματά μας και μπορεί επάνω στην καλή μας πρόθεση να κάνουμε λάθη.Καθόλου λάθη δεν κάνει αυτός που δεν προσπαθεί καθόλου.
Αλλά στην πορεία, τουλάχιστον μαθαίνω απ’τα λάθη μου; Μαθαίνω να τα ξεπερνώ; Μαθαίνω να είμαι πραγματικά χρήσιμος;
Ο καιρός προσφέρεται για εκπαίδευση, καταλληλότερη εποχή από τη σημερινή δεν υπάρχει.

Σήμερα!

Για το αύριο βλέπουμε! Το αύριο μερικές φορές είναι πολύ μακρινό, είναι πολύ αβέβαιο, άγνωστο. Και μάλιστα για το αύριο, κανείς δεν έχει εξασφαλισμένη ούτε την παρουσία του σ’αυτό τον κόσμο, είτε νέος είτε γέρος.
Το σήμερα όμως, το τώρα, ανοίγεται μπροστά μου πλουσιοπάροχα! Αμέτρητα “τώρα” περνάνε από μπροστά μου ανά πάσα στιγμή.
Το εκμεταλλέυομαι κατάλληλα;

Μακάριοι οι πραείς

"Μακάριοι οι πραείς ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην" (Ματθ. 5:5)

 

 Όσο και να χτυπιούνται οι άνθρωποι, να αγωνίζονται και να οδύρονται,

οι πράοι θα κληρονομήσουν τη γη!! 

Είσαι ένας απ'αυτούς;

Τι να πω;

 

Τι να πω; 

Να πω "χανόμαστε"; Θα φανώ απαισιόδοξος και μεμψίμοιρος και δεν πρέπει.

 Να πω όλα καλά και ρόδινα; Θα είναι ψέματα και πάλι δεν πρέπει. 

Δόξα στο όνομά Σου θα πω."Είη το όνομα του Κυρίου ευλογημένο."

Αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει τη λύση και το διέξοδο. Ο μόνος που μπορεί να παρηγορήσει πραγματικά.

Ναι, απαιτείται πράξη. Ναι, απαιτείται δράση.Ναι, απαιτείται δουλειά.Nαι, απαιτείται και υπομονή.

Αλλά υπάρχουν καταστάσεις που σου στερούν ακόμα και αυτή τη δυνατότητα, να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις, ακόμα κι αν πραγματικά το επιθυμείς και δεν το αποφεύγεις.Και αυτή είναι μία απ'αυτές. 

Τελικά είναι ο Μόνος που μπορεί να μας βοηθήσει να ορθοποδήσουμε, να εκτελέσουμε την πράξη, να αναλάβουμε τη δράση, να κάνουμε τη δουλειά που πρέπει,  να αντέξουμε με υπομονή και να φέρουμε το έργο εις πέρας, .

Και ο Μόνος που μπορεί να κάνει και πολύ περισσότερα....

Γιατί; 

Πού ξέρεις;

Αμαρτία μου...

Τι είναι αμαρτία;

Αμαρτία είναι η αστοχία. Όταν οι αρχαίοι Έλληνες στόχευαν με τα τόξα τους τους ομόκεντρους στόχους και το βέλος έπεφτε οπουδήποτε αλλού, εκτός του κέντρου, έλεγαν ήμαρτον (αστόχησα) και ξαναπροσπαθούσαν.

 Στο ίδιο μήκος κύματος, διαβάζω στην Αγ.Γραφή μου:

"...και παν ό,τι δεν γίνεται εκ πίστεως, είναι αμαρτία."

(Προς Ρωμαίους 14:23) 

Ό,τι με βγάζει από το στόχο μου, ό,τι με βγάζει από την πορεία μου, ό,τι με απομακρύνει από την παρουσία του Θεού, είναι τελικά αμαρτία.

Το παρήγορο είναι ότι πάντα υπάρχει η ευκαιρία να ξαναπροσπαθήσω και να επανέλθω στην πορεία. Μου τη δίνει αυτή την ευκαιρία ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, λέγοντάς μου "μετανόησε".

Κεφαλή και όχι ουρά!

Η θέση του Χριστού στη ζωή μου είναι να είναι κεφαλή μου, αρχηγός μου, οδηγός μου. Αν τον έχω σε οποιαδήποτε άλλη θέση, όχι ότι θα παρεξηγηθεί βέβαια, αλλά απλά θα είναι αναποτελεσματικός στη ζωή μου. Θα λέω ότι έχω Θεό και στην ουσία Θεό δεν θα έχω. Θα είναι απλά ένα διακοσμητικό στοιχείο.

Απ’την άλλη, ποιο είναι το αποτέλεσμα όταν τον βάζω στη σωστή θέση;

Τότε, ανοίγει ο ουρανός και βλέπεις τα πάντα, αγγέλους, γη και ουρανό να δουλεύουν για σένα!

Λουλούδια υπάρχουν

Ξεκινά άλλη μια μέρα.
Μπορεί να μην είναι όλα ανθηρά. Λουλούδια όμως υπάρχουν
Δεν ξέρω για τα λεφτά…Λουλούδια πάντως υπάρχουν.
Μα, λουλούδια, θα πει κανείς; Χαρά στο πράμα…τι να τα κάνω;
Πράγματι, μπορεί να μην είναι το πιο σημαντικό πράγμα, όμως είναι εκεί για κάποιο λόγο, για να μας θυμίζουν κάτι, για να μας προσφέρουν κάτι ελάχιστο αλλά επιθυμητό.
Και για τα λεφτά το ίδιο ισχύει θαρρώ-ούτε αυτά είναι το πιο σημαντικό πράγμα του κόσμου. Ας μη γίνει το επίκεντρο της ζωής μας η απόκτησή τους.
Καλή μέρα σε όλους.

"Safe mode"

O τελευταίος καιρός για μένα-όπως ίσως και για πολλούς άλλους- χαρακτηρίζεται απο αγώνα για επιβίωση, αγώνα για διατήρηση. Σε όλους τους τομείς. Πνευματικά, υλικά, ψυχικά, συναισθηματικά. Μια πάλη, ένα περπάτημα σ'ένα τεντωμένο σκοινί.  Πάλη όχι για αύξηση, όχι για "αυγάτισμα", για πλουτισμό. Πάλη απλά για να συνεχίσεις να είσαι, να υπάρχεις, να περπατάς. Να μη χάσεις αυτά που έφτασες μέχρι τώρα. Να μη χάσεις την ισορροπία και πέσεις στο κενό , στην άβυσσο, που λες και χάσκει να σε καταπιεί και να σε κλείσει για πάντα στα σπλάχνα της, σ'ένα δρόμο χωρίς γυρισμό.

Σ'αυτή την πάλη εχουν χαθεί τα καλύτερα παιδιά αυτά τα χρόνια που περάσαν, δυνατοί, μαχητές θα 'λεγε κανείς. 

Όχι ότι δεν ήρθαν φορές που να αισθάνθηκα κι εγώ ότι πάει, το 'χασα. Αλλά πάντα κάτι, συνεχίζει να τρεμοπαίζει, ν' αχνοφαίνεται.

Και τώρα να 'μαι. Όχι με πολλές νίκες στο ενεργητικό μου, όχι με πάρα πολλές επιτυχίες...Ίσως όχι τόσο πλούσιος, ίσως όχι τόσο σοφός.

Αλλά όχι και ηττημένος. Τουλάχιστον είμαι ακόμα εδώ και στέκομαι. Ίσως όχι πατώντας τόσο γερά..Αλλά στέκομαι...Ως εκ θαύματος.

Ίσως δεν έχω τόσα πολλά να δώσω, τουλάχιστον όχι όσα θα 'θελα.Αλλά όμως κάτι υπάρχει ακόμα, θαρρώ, εκεί κάτω, στο "υπόγειο".

Ποιο το συμπέρασμα, so far, απ'όλη αυτή την "έρημο" , απ'αυτή την ξηρασία και τη φτώχεια; Εντάξει..καλά είναι όταν έχουμε άνεση, όταν τα παντα κυλάνε ομαλά και απρόσκοπτα. Αλλα τώρα; Τώρα κάποια πράγματα, ασήμαντα εξ'αρχής, "γυαλιστερά" και "γκλαμουράτα",  φαντάζουν ακόμα πιο ανούσια, ακόμα πιο μάταια. Kαι τα σημαντικά αποκτούν ακόμα πιο πολλή σημασία, ακόμα πιο πολύ νόημα. 

Με άλλα λόγια-μια εικόνα χίλιες λεξεις λένε- τώρα καταλαβαίνω θαρρώ, λίγο καλύτερα το παρακάτω: