Η ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Ευλογία!

Η ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Κι όταν θεωρείς τους πάντες υπερέχοντες, ευλογείσαι από όλους, γιατί "το μικρότερον ευλογείται υπό του μεγαλητέρου"

Πού θα τον βρω;

Θυμήστε μου πάλι. Πού είναι; 

Πού μπορώ να Τον βρω για να μιλήσουμε αυτοπροσώπως;

Γιατί νομίζω πως πάει καιρός που έχουμε να βρεθούμε.

Δεν είναι ότι δεν τον ξέρω. Κάποτε μιλάγαμε συχνά.
Απλά τώρα είναι που...χαθήκαμε. Ή μάλλον τον έχασα.

Τον θυμάμαι πάντως. Δεν τον έχω ξεχάσει εντελώς.

Η ζωή μου γύρω από Αυτόν γυρίζει ακόμα.

Ακούω συχνά να μιλάνε γι'Αυτόν. Και διαβάζω γι'Αυτόν.

Για τα κατορθώματά Του, τα τότε και τα τωρινά.

Και κάνω παρέα και με ανθρώπους που κι αυτοί ακούνε  και διαβαζουν γι' Αυτόν.

Και λένε ότι κι αυτοί Τον ξέρουνε, Του έχουνε μιλήσει και τους έχει μιλήσει.

Πάντως το λένε πολλοί. Ο Χριστός δεν είναι ένα φανταστικό πρόσωπο.

"Εκεί που βρίσκεσαι, μπορείς  να του μιλήσεις απλά και θα έρθει να σου απαντήσει."

Αλλά πού 'ν' τος; 

Δεν είναι ότι σταμάτησα να προσπαθώ να Του μιλήσω. 

Απλά έχω καιρό να τον δω και να του μιλήσω ο ίδιος.

Απλά από κάποια στιγμή και μετά... ξεχνάς ότι πέρα από το να ακούς και να μιλάς για Αυτόν, μπορείς ακόμα να ακούς και να μιλάς ΜΕ Αυτόν.

Και άμα τον ακούσεις, σε μια στιγμή, απο ξερά κόκκαλα που είσαι, να που πάλι ολόρθος στέκεσαι -ή μάλλον σε στήνει. 

 Κι έτσι σηκώνεσαι ξανά, εύθυμος και ακμαίος!

Επάνω στο δρόμο...

Μάχες και έλεγχος

"Επιθυμείτε και δεν έχετε· φονεύετε και φθονείτε, και δεν δύνασθε να επιτύχητε· μάχεσθε και πολεμείτε· αλλά δεν έχετε, επειδή δεν ζητείτε·" (Ιακωβ.4:2)

 

Στη δεύτερη επιστολή στον Τιμόθεο, ο απ. Παύλος γράφει:

"ο δε δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να μάχηται, αλλά να ήναι πράος προς πάντας, διδακτικός, ανεξίκακος, διδάσκων μετά πραότητος τους αντιφρονούντας, μήποτε δώση εις αυτούς ο Θεός μετάνοιαν, ώστε να γνωρίσωσι την αλήθειαν, και να ανανήψωσιν από της παγίδος του διαβόλου, υπό του οποίου είναι πεπαγιδευμένοι εις το θέλημα εκείνου." (Τιμοθ. Β' 2:24-26)

αλλά και:

"κήρυξον τον λόγον, επίμενε εγκαίρως ακαίρως, έλεγξον, επίπληξον, πρότρεψον, μετά πάσης μακροθυμίας και διδαχής." (Τιμοθ. Β' 4:2)

Επίσης, στις Παροιμίες αναφέρεται:
"Μη μάχου τινά αναιτίως, εάν δεν έκαμε κακόν εις σε" (Παροιμ. 3:30)

αλλά και:

"Υιέ μου, μη καταφρόνει την παιδείαν του Κυρίου και μη αθύμει ελεγχόμενος υπ' αυτού.

Διότι ο Κύριος ελέγχει όντινα αγαπά, καθώς και ο πατήρ τον υιόν, εις τον οποίον ευαρεστείται."

(Παροιμ. 3:11, 12)

Πολλές φορές συγχέουμε τη μάχη με τον έλεγχο. Ενώ η μάχη έχει σκοπό να καταβάλλει τον άλλο και να τον καταστρέψει, ο έλεγχος σκοπό έχει να τον διορθώσει όπως κάνει ο πατέρας στο παιδί του που αγαπάει.
 Μια ισχυρή προσωπικότητα ανάλογα με τις περιστάσεις εύκολα μπορεί να ξεπεράσει το όριο και να φτάσει στην έννοια της προπέτειας και να πληγώνει με τα λόγια αντί να οικοδομεί και να διορθώνει τους άλλους.
Ο δούλος του Θεού όμως, όποιος υπηρετεί τον Κύριο πρέπει να άμαχος.

Οι απόστολοι, δεν μάχονταν, αλλά απλά με παρρησία απολογούνταν περί της ελπίδος που είχαν μέσα τους, φανέρωναν την αλήθεια και έλεγχαν με μακροθυμία. 
 Ξαναέλεγξε τον χαρακτήρα σου. Μήπως μάχεσαι αναιτίως;

Έλαβες δύναμη;

"διότι δεν έδωκεν εις ημάς ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού."

(2Τιμ. 1:7) 

Δύναμη είναι αυτό που σε κάνει να δύνασαι, να μπορείς δηλαδή να κάνεις πράγματα  ή να εκτελείς πράξεις.

Έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να ζητάει δύναμη από το Θεό ή να αισθάνεται τη δύναμη του Πνεύματος του Αγίου, αλλά να εξακολουθώ να μην μπορώ να κάνω πολλά πράγματα.

Βέβαια ακόμα και σε ό,τι καταφέρνω να κάνω η δύναμη είναι του Κυρίου γιατί χωρίς αυτόν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Όμως το Πνεύμα που δίνει ο Θεός δεν είναι μόνο δύναμης, αλλά και αγάπης και σωφρονισμού.

Σωφρονισμού ώστε αυτα τα πράγματα που θα μπορώ να εκτελώ να είναι καλά και σωστά από τη μία..

Και αγάπης από την άλλη ώστε μέσω αυτών που θα γίνουν να ευεργετούνται οι άλλοι και να δοξάζεται ο Θεός της αγάπης και όχι το εγώ μου.

Οι μαθητές π.χ. πιστεύαν ότι ο Θεός στον οποίο πίστεύαν είχε τη δύναμη να ρίξει φωτιά και να κάψει τους Σαμαρείτες-και πράγματι την είχε.

Ο Ιησούς όμως τους επέπληξε: "Δεν ξέρετε ποιανού πνεύματος είστε εσείς".

Όπως τους εξήγησε, ο Χριστός δεν ήρθε για να καταστρέψει αλλά για να σωσει ψυχές ανθρώπων.

Αντί να καταστρέψει τους Σαμαρείτες, μετέπειτα,  έστειλε από αυτούς τον απόστολο Πέτρο και τον Ιωάννη να βάλουν τα χέρια τους επάνω τους Σαμαρείτες και να λάβουν κι αυτοί  Πνεύμα Άγιο.

Ο Χριστός μπορεί να σώσει.

Ήρθε για να εκτελεσει το θέλημα του Θεού, δοξάζοντας έτσι τον Πατέρα.

Το Πνεύμα του Χριστού, είναι πνεύμα δυνάμεως, αγάπης και σωφρονισμού.

Έλαβες αυτό το Πνεύμα;

Πάντα δοκιμάζετε...

Τὸ Πνεῦμα μή σβύνετε,
προφητείας μή ἐξουθενεῖτε.
Πάντα δοκιμάζετε, τὸ καλὸν κατέχετε·
ἀπὸ παντὸς εἴδους κακοῦ ἀπέχεσθε. (1Θεσ. 5:19-22)

Που βέβαια δε σημαίνει να αρχίσουμε να δοκιμάζουμε ότι πέφτει μπροστά μας, ανεξέλεγκτα. "Πάντα δοκιμάζετε" σημαίνει να τα περνάμε όλα από δοκιμασία, από έλεγχο, από τεστ ώστε να διακρίνουμε τι είναι καλό και τι όχι, να κρατάμε το καλό και να απορρίπτουμε το κακό. Ισχύει βέβαια και για τις προφητείες που αναφέρονται πιο πριν, αλλά και για το κάθε τι που αφορά τη ζωή μας.

Με την ίδια έννοια και στο ίδιο μήκος κύματος το εδάφιο: 

 
Ἀγαπητοί, μή πιστεύετε εἰς πᾶν πνεῦμα, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα ἄν ἦναι ἐκ τοῦ Θεοῦ· διότι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξῆλθον εἰς τὸν κόσμον.(1Ιωάν. 4:1) 
Κάθε τι που ακούμε και έρχεται στην αντίληψή μας, οφείλουμε να το περνάμε από τα φίλτρα του Θεού, να το εξετάζουμε και να το έλεγχουμε. 

Όραση...

"Όπου δεν υπάρχει όρασις, ο λαός διαφθείρεται· είναι δε μακάριος ο φυλάττων τον νόμον." (Παροιμ. 29:18)
"εάν δε το άλας διαφθαρή, με τι θέλει αλατισθή;"  (Ματθ. 5:13)

Όπου δεν υπάρχει όραση, το καλό φαίνεται κακό και το κακό καλό.

Όπου δεν υπάρχει όραση, ο λαός καταφεύγει στους μόσχους και η πορεία σωτηρίας στην έρημο μοιάζει με αυτοκτονία.

Όπου δεν υπάρχει όραση, οι πεδιάδες των Σοδόμων και Γομόρρων μοιάζουν παράδεισος, τα πρωτοτόκια μοιάζουν ανώφελα.

Όπου δεν υπάρχει όραση, το χωλό και το βεβλαμμένο φαίνονται ακάθαρτα και απορριπτέα, το βδέλυγμα φαντάζει υψηλό.

Όπου δεν υπάρχει όραση ο τελώνης εξουθενείται, ο Φαρισαίος εξυψώνεται.

Όπου δεν υπάρχει όραση, ακόμα κι ο ίδιος ο Χριστός ατιμάζεται.

Μακάριος ο φυλάττων τον νόμο... στην καρδιά.

Μακάριοι αυτοί που έχουν καθαροί καρδιά...γιατί αυτοί θα δουν.

No fear...(2)

"Η αγάπη έξω διώκει το φόβο" (Α' Ιωάν. 4:18)

Και αντίστροφα ο φόβος διώχνει την αγάπη. Όπου υπάρχει αγάπη δεν υπάρχει φόβος και όπου υπάρχει φόβος, η αγάπη κινδυνεύει.

Αν έχεις φόβους στη ζωή σου, αν φοβάσαι  , για τη δουλειά σου, για τη σχολή σου, για την οικογένειά σου, για το μέλλον σου, για την πατρίδα σου, για την εκκλησία σου  θα χάσεις την αγάπη σου και θα καταναλωθείς στο να φοβάσαι. Και επακόλουθο του φόβου είναι η έχθρα και το μίσος. Θα καταλήξεις να φοβάσαι και να εχθρεύεσαι τους ξένους "που μας παίρνουν τις δουλειές", τους καθηγητές, τους άλλους συμμαθητές, το αφεντικό και τους συναδέρφους που "μου στερούν το δρόμο προς την επιτυχία", τον περίγυρο που "σπέρνει λόγια για να διαλύσει την οικογένειά μου", τους πολιτικούς που "διαλύσανε τη χώρα μου", τις άλλες θρησκείες και εκκλησίες που "απειλούν την αλήθεια του δόγματός μου και την ειρήνη της εκκλησίας μου", ακόμα και τους άλλους πιστούς από την ίδια ποίμνη που "δεν στέκονται όπως πρέπει και χαλάνε το πνευματικό κλίμα".

Αναλώσου στο να αγαπάς, καλύτερα. Η αγάπη δεν, δεν, δεν...(Α' Κορινθίους 13ο κεφάλαιο). Η αγάπη δεν συναντά τέτοια προσκόμματα.

Σημείωση: Για το "No fear!" (1) βλέπε εδώ

Θεολογία vs Εμπειρία

Θεολογία vs Εμπειρία:

Σημειώσατε δύο.

Η (συνεχής σε επίπεδο σταθερής σχέσης και όχι περιστασιακή) εμπειρία με το Θεό είναι προτιμότερη από βουνά χαρτιών και ποτάμια μελανιών που χύνονται για καταγράψουν την εκάστοτε χριστιανική θεολογία μας, τα δόγματά μας, τα πιστεύω μας.

Η ίδια η Αγία Γραφή δεν είναι ένα απλό θεολογικό βιβλίο "ιδεατής" θεωρητικής γνώσης, αλλά ένα βιβλίο εμπειριών.

Οι εμπειρίες και η ιστορία του Αδάμ, του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Ιακώβ και των υπόλοιπων πατριαρχών του λαού Ισραήλ, οι μετέπειτα εμπειρίες του λαού Ισραήλ, των προφητών, των βασιλιάδων, η ιστορία του Χριστού, οι εμπειρίες των αποστόλων που καταγράφονται στις Πράξεις των Αποστόλων και το απόσταγμα της γνώσης που προέκυψε από τις εμπειρίες και τις αποκαλύψεις των αποστόλων που καταγράφονται στις επιστολές τους. Και βέβαια η Αποκάλυψη του Ιωάννη που κι αυτή αποτελεί μια εμπειρία του Ιωάννη μέσα στην παρουσία του Θεού, ενώ βρισκόταν εξόριστος στην Πάτμο! Όλα αυτά εμπεριέχονται στη Βίβλο.

Ο Θεός του Ηλία...

Τελικά ο Θεός του Ηλία δεν είναι κακός.

Έκλεισε τους ουρανούς για να μη βρέχει όποτε χρειάστηκε. Τους ξανάνοιξε όποτε χρειάστηκε.

Ανέστησε τον υιό της χήρας στα Σάρεπτα της Σιδώνας-αφού βέβαια  έσωσε αυτήν και τον οίκο της εκ της πείνας μη αφήνοντας να αδειάσει το πιθάρι της από αλεύρι και να ελαττωθεί το ροΐ της από λάδι.

Φανέρωσε την παρουσία Του όποτε χρειάστηκε, στέλνοντας ως σημείο πυρ εκ του ουρανού να καταφάγει τη θυσία, δείχνοντας έτσι ότι είναι ζωντανός και αληθινός μπροστά σε όλους και μάλιστα στους προφήτες του Βάαλ (δίνοντας απόδειξη κι όχι απλά μια ένδειξη-υποψία της παρουσίας Του)

Έθρεψε και ξεδίψασε τον Ηλία μέσω του χειμάρρου και των κοράκων στη διάρκεια της πείνας και μέσω του αγγέλου μέσα στην έρημο.

Απέστειλε το Λόγο του εν δυνάμει ενώπιον βασιλιάδων μέσω του Ηλία, άλλοτε κρίνοντας τους κι άλλοτε φέρνοντας τους σε μετάνοια (βλ. Αχαάβ και βασιλιά της Σαμάρειας).

Ναι, ακόμα έστειλε και πυρ που κατέκαψε και θανάτωσε τους άνδρες των πεντηκονταρχων που είχαν αποστείλει για να πιάσουν τον Ηλία το δούλο του. Το έκανε κι αυτό.

Ο Θεός δεν αφήνει να βλάψουν τους δούλους Του, να πάθουν τίποτα κακό όσοι εκτελούν το έργο Του. Αυτό είναι το Πνεύμα του Θεού: να προστατέψει και να διαφυλάξει, να σώσει και να υπερασπιστεί και όχι να επιτεθεί και να καταστρέψει.

"Να πούμε να κατέβει πυρ από του ουρανού και να αφανίσει αυτούς, όπως έκανε κι ο Ηλίας;" είχαν πει οι μαθητές του Ιησού πολλά χρόνια αργότερα στους καιρούς της χάριτος, μιλώντας για τους ανθρώπους μιας κώμης της Σαμάρειας που δεν τον δέχτηκαν.

Και ο Ιησούς τους απάντησε: "Δεν ξέρετε ποιου πνεύματος είστε"

Γιατί δεν ήρθε για να απωλέσει ψυχές ανθρώπων, αλλά για να σώσει.

Που βέβαια δε σημαίνει ότι ο Θεός -όποτε χρειαστεί- δεν κάνει κρίση και δεν υπερασπίζεται τους ανθρώπους του. Εδώ απλά οι μαθητές δεν κινδυνεύουν, δεν διατρέχει κάποιο κίνδυνο η ζωή τους ούτε το έργο του Θεού κινδυνεύει να ματαιωθεί. Απλά οι άνθρωποι δεν αποδέχτηκαν το κήρυγμά του στην προκειμένη περίπτωση. Έτσι λοιπόν ο Κύριος δεν επέτρεψε να πέσει φωτιά από τον ουρανό και να τους κάψει στην προκειμένη περίπτωση.

Ακόμα όμως κι όταν ο Θεός το έκανε, τον καιρό του Ηλία, το έκανε για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Για να υπερασπίσει και να προστατέψει -όπως βλέπουμε και μετέπειτα στις Πράξεις των Αποστόλων, στην περίπτωση του Ανανία και της Σαπφείρας, του Ελύμας του μάγου και αλλού.

Ο Θεός κάμει το έργο Του με θαυμάσια και μεγαλεία φανερώντας το έλεος, τα σπλάχνα Του, τη μακροθυμία Του, τη βουλή Του να σωθεί ο άνθρωπος. Κάνει και κρίση και δικαιοσύνη -όποτε χρειαστεί.

Όχι, τελικά ο Θεός του Ηλία δεν είναι κακός.

Η πορεία συνεχίζεται..

Η πορεία συνεχίζεται και πάλι φανερή.
Εξ αιτίας ενός προσώπου...
Ίσως μέσα από άγνωστα μέρη. Ίσως σε πιο στενά μονοπάτια
Αλλά στην ίδια κατεύθυνση, στον ίδιο προορισμό.

Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε

Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.
Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό,
τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.
Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες
τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;
Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς
στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό!
Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.
Μ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.
Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.
Ὅμως,
δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.
Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.
Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι
τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει
νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ
γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.
Νικηφόρος Βρεττάκος

Γνωρίζοντας τους συμμάχους!

Ο Αρχιστράτηγος της δυνάμεως του Κυρίου

Και ότε ο Ιησούς ήτο πλησίον της Ιεριχώ, ύψωσε τους οφθαλμούς αυτού και είδε, και ιδού, ίστατο κατέναντι αυτού άνθρωπος και η ρομφαία αυτού ήτο γεγυμνωμένη εν τη χειρί αυτού· και προσελθών ο Ιησούς είπε προς αυτόν, Ημέτερος είσαι ή των υπεναντίων ημών;

Ο δε είπεν, Ουχί· αλλ' εγώ Αρχιστράτηγος της δυνάμεως του Κυρίου τώρα ήλθον. Και έπεσεν ο Ιησούς επί την γην κατά πρόσωπον αυτού και προσεκύνησε, και είπε προς αυτόν, Τι προστάζει ο κύριός μου εις τον δούλον αυτού; Και ο Αρχιστράτηγος της δυνάμεως του Κυρίου είπε προς τον Ιησούν, Λύσον το υπόδημά σου εκ των ποδών σου· διότι ο τόπος, επί του οποίου ίστασαι, είναι άγιος. Και ο Ιησούς έκαμεν ούτω. (Ιησούς του Ναυή 5,13)

Μπροστά και πάλι!

Κοιτάω μπροστά. Τα παλιά  όλα περάσαν. Δεν μπορώ να κοιτάω προς τα πίσω.”τα μεν οπίσω λησμονών, εις δε τα έμπρσθεν επεκτεινόμενος…” Εμπρός για το βραβείο…

Η πορεία μου όμως δεν είναι απλά μέσα στο χρόνο. Η πορεία μου είναι προς το Θεό, είναι μέσα στο Χριστό.

Πίσω δηλαδή δεν είναι αυτό καθ’αυτό το παρελθόν. Το παρελθόν δεν μπορώ να το ξεχάσω. Πίσω αφήνω απλά ότι είναι μακριά και έξω απ’ το Χριστό. Ό,τι από τη ζωή μου το ξόδεψα μακριά από Αυτόν, ότι το χαράμισα σε δικές μου λάθος επιλογές, σε δικές μου λάθος ενέργειες.

Μπορεί λοιπόν τελικά το παρελθόν να είναι μπροστά, να είναι πιο μπροστά απ’όσο νομίζω, να είναι εμπρός μου. Έρχεται μπρος στα μάτια μου. Έρχεται το παρελθόν, να μου  θυμίσει, μέρες, μήνες, χρόνια που περάσαν, καλά και κακά, “πυροθρεμμένα”. Και κοιτάζω εμπρός. Κοιταζω “στο λάκκο εκ του οποίου ελατομήθην…”

Το μέλλον μου δεν είναι πάντα γνωστό, δεν είναι πάντα βέβαιο -μόνο υπό προϋποθέσεις. Το παρελθόν μου όμως είναι πάντοτε γνωστό , είναι πάντοτε βέβαιο! Κι έρχεται αυτό να μου δείξει το μέλλον, πώς να περπατήσω από δω κι εμπρός. Τι να προσέξω και  τι να αποφύγω. Αλλά και να μου υπενθυμίσει ότι και παλι με περιμένουν ευλογίες, πάλι με περιμένουν και χαρές, όπως και τότε. Πάλι με περιμένει καρποφορία.. Εάν…”Εαν ο κόκκος του σίτου πέσει στη γη, εάν πεθάνει”

Μπροστά μου είναι η ζωή μου που πέρασε αλλά και η ζωή που με περιμένει.

Μπροστά μου τελικά είναι ο Χριστός, ο Σταυρός, ο δικός Του δρόμος κι η δική Του ζωή, η ζωή μου που έγινε δική Του. Κι αν όλα αυτά γινήκανε παλιά, ακόμα και 2000 χρόνια πριν, φίλε μου, να που είναι τόσο φρέσκα, να που είναι τόσο μπροστινά, να που είναι τόσο ζωντανά!

Fly high!

Απόψε είδα ότι πετούσα!
Kι αλήθεια ήταν τόσο όμορφα από κει πάνω..
Έβλεπα τα πάντα και πήγαινα όπου ποθούσα.
Χωρίς εμπόδια, χωρίς περιορισμούς.
Παραμυθένιο ταξίδι, στο παρελθόν (ή και στο μέλλον; )
Σε γνώριμα μέρη, με άγνωστο νόημα.
Πετώντας....Σαν όνειρο!

Κλείσιμο...

Ήρθε η ώρα να πω ένα αντίο σε όλους τους καλούς φίλους, γνωστούς και άγνωστους που παρακολούθησαν αυτό το blog. Το blog αυτό ήρθε η ώρα να κλείσει για το ευρύ κοινό (θα έχει κλείσει μέχρι το τέλος του μήνα)
Ίσως στην πορεία να ξανασυναντηθούμε κάπου στην πραγματική ζωή...Ίσως και όχι...
Βέβαια η δική μου πορεία θα συνεχιστεί, τόσο στην πραγματικότητα όσο και μέσω του blog αυτού. Το μπλογκ αυτό θα συνεχίσει να εξυπηρετεί το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε, να καταγράφει και να μου υπενθυμίζει την οδό μου.
 Απλά οι σκέψεις που θα παραθέτω από δω και στο εξής θα μένουν κρυφές στους υπόλοιπους και γνωστές σε κανέναν άλλο παρά μόνο σε μένα -και στον Κύριό μου βέβαια!

"Διότι του ανθρώπου αι οδοί είναι ενώπιον των οφθαλμών του Κυρίου, και σταθμίζει πάσας τας πορείας αυτού."(Παροιμ. 5:21)

 Σας χαιρετώ λοιπόν  αφιερώνοντας έναν ύμνο με ελπιδοφόρο μήνυμα!

Από τον άρτο της ζωής

«Θέλει καταπίει τον θάνατον εν νίκη·και Κύριος ο Θεός θέλει σπογγίσει τα δάκρυα από πάντων των προσώπων· και θέλει εξαλείψει το όνειδος του λαού αυτού από πάσης της γης· διότι ο Κύριος ελάλησε» Ησαΐας κε' 8

Ταξίδι μεγάλο

Ξύπνησα και πάλι στου ανέμου την πνοή,
καραβοτσακισμένη καρδιά, στο μυαλό μου βοή.
Μεθυσμένος και πάλι αλλά όχι από κρασί,
και να που σε πιάνω στα χέρια μου πάλι
στιχουργική μου πένα, αγάπη μεγάλη
μια φίλη απ'τα παλιά  που είναι εκεί στην ανάγκη.

Ανάμικτες οι σκέψεις κι οι αισθήσεις μπερδεμένες,
οι ρίμες μου μια μια πέφτουν κάτω λαβωμένες,
δεν αντέχουν κι αυτές από τον πόνο
μα δε θέλουν να μ' αφήσουνε μόνο.

Παίρνω λοιπόν κι εγώ απ' του ονείρου δανεική
του καπετάνιου τη χάρη
και ξεκινώ μοναχός για άλλο ένα ταξίδι
 κι όπου με βγάλει- να πάρει,
ξέχασα και πάλι ότι δεν είμαι μόνος,
το καταλαβαίνω όσο πιο πολύ περνάει ο χρόνος.

Σαλπάρω λοιπόν στ'ανοιχτά το δίχως άλλο,
νιώθω καράβι μικρό σε ταξίδι μεγάλο
κι αν είναι να βουλιάξω τώρα πια δε με νοιάζει,
έμαθα να κολυμπάω κι ο βρεγμένος αν βραχεί δεν τον πειράζει.

Ατελεύτητα περνάνε από μπροστά μου κύματα,
 νησιά και θάλασσες,ανείπωτα ποιήματα
κι αν θα φτάσω ποτέ στον προορισμό μου δεν ξέρω
ίσως όταν στον καθρέφτη μπροστά θα 'χω έναν γέρο.

Διάπλατα πανιά και τα κύματα με δέρνουν,
η ψυχή μου βαστά τα κατάρτια κι αν γέρνουν,
και δε σκύβω το κεφάλι μα σηκώνω τα χέρια,
για να μη χάσω το δρόμο και κοιτάζω στα αστέρια. 

Tο ποτήρι (2)

Τι σπάει πιο εύκολα; Η καρδιά ή το ποτήρι;
Έσπασα ένα ποτήρι απόψε
Απ’την τύφλα μου.
Όχι κατά λάθος.  Όχι απ’το ποτό, ούτε από μεθύσι. Χωρίς ζεϊμπέκικο.
Ούτε από οργή!
Απλά για να δω.
Τι σπάει πιο εύκολα;
Να ότι απέμεινε!