Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε

Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.
Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό,
τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.
Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες
τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;
Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς
στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό!
Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.
Μ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.
Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.
Ὅμως,
δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.
Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.
Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι
τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει
νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ
γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.
Νικηφόρος Βρεττάκος

Γνωρίζοντας τους συμμάχους!

Ο Αρχιστράτηγος της δυνάμεως του Κυρίου

Και ότε ο Ιησούς ήτο πλησίον της Ιεριχώ, ύψωσε τους οφθαλμούς αυτού και είδε, και ιδού, ίστατο κατέναντι αυτού άνθρωπος και η ρομφαία αυτού ήτο γεγυμνωμένη εν τη χειρί αυτού· και προσελθών ο Ιησούς είπε προς αυτόν, Ημέτερος είσαι ή των υπεναντίων ημών;

Ο δε είπεν, Ουχί· αλλ' εγώ Αρχιστράτηγος της δυνάμεως του Κυρίου τώρα ήλθον. Και έπεσεν ο Ιησούς επί την γην κατά πρόσωπον αυτού και προσεκύνησε, και είπε προς αυτόν, Τι προστάζει ο κύριός μου εις τον δούλον αυτού; Και ο Αρχιστράτηγος της δυνάμεως του Κυρίου είπε προς τον Ιησούν, Λύσον το υπόδημά σου εκ των ποδών σου· διότι ο τόπος, επί του οποίου ίστασαι, είναι άγιος. Και ο Ιησούς έκαμεν ούτω. (Ιησούς του Ναυή 5,13)

Μπροστά και πάλι!

Κοιτάω μπροστά. Τα παλιά  όλα περάσαν. Δεν μπορώ να κοιτάω προς τα πίσω.”τα μεν οπίσω λησμονών, εις δε τα έμπρσθεν επεκτεινόμενος…” Εμπρός για το βραβείο…

Η πορεία μου όμως δεν είναι απλά μέσα στο χρόνο. Η πορεία μου είναι προς το Θεό, είναι μέσα στο Χριστό.

Πίσω δηλαδή δεν είναι αυτό καθ’αυτό το παρελθόν. Το παρελθόν δεν μπορώ να το ξεχάσω. Πίσω αφήνω απλά ότι είναι μακριά και έξω απ’ το Χριστό. Ό,τι από τη ζωή μου το ξόδεψα μακριά από Αυτόν, ότι το χαράμισα σε δικές μου λάθος επιλογές, σε δικές μου λάθος ενέργειες.

Μπορεί λοιπόν τελικά το παρελθόν να είναι μπροστά, να είναι πιο μπροστά απ’όσο νομίζω, να είναι εμπρός μου. Έρχεται μπρος στα μάτια μου. Έρχεται το παρελθόν, να μου  θυμίσει, μέρες, μήνες, χρόνια που περάσαν, καλά και κακά, “πυροθρεμμένα”. Και κοιτάζω εμπρός. Κοιταζω “στο λάκκο εκ του οποίου ελατομήθην…”

Το μέλλον μου δεν είναι πάντα γνωστό, δεν είναι πάντα βέβαιο -μόνο υπό προϋποθέσεις. Το παρελθόν μου όμως είναι πάντοτε γνωστό , είναι πάντοτε βέβαιο! Κι έρχεται αυτό να μου δείξει το μέλλον, πώς να περπατήσω από δω κι εμπρός. Τι να προσέξω και  τι να αποφύγω. Αλλά και να μου υπενθυμίσει ότι και παλι με περιμένουν ευλογίες, πάλι με περιμένουν και χαρές, όπως και τότε. Πάλι με περιμένει καρποφορία.. Εάν…”Εαν ο κόκκος του σίτου πέσει στη γη, εάν πεθάνει”

Μπροστά μου είναι η ζωή μου που πέρασε αλλά και η ζωή που με περιμένει.

Μπροστά μου τελικά είναι ο Χριστός, ο Σταυρός, ο δικός Του δρόμος κι η δική Του ζωή, η ζωή μου που έγινε δική Του. Κι αν όλα αυτά γινήκανε παλιά, ακόμα και 2000 χρόνια πριν, φίλε μου, να που είναι τόσο φρέσκα, να που είναι τόσο μπροστινά, να που είναι τόσο ζωντανά!

Fly high!

Απόψε είδα ότι πετούσα!
Kι αλήθεια ήταν τόσο όμορφα από κει πάνω..
Έβλεπα τα πάντα και πήγαινα όπου ποθούσα.
Χωρίς εμπόδια, χωρίς περιορισμούς.
Παραμυθένιο ταξίδι, στο παρελθόν (ή και στο μέλλον; )
Σε γνώριμα μέρη, με άγνωστο νόημα.
Πετώντας....Σαν όνειρο!