Κλείσιμο...

Ήρθε η ώρα να πω ένα αντίο σε όλους τους καλούς φίλους, γνωστούς και άγνωστους που παρακολούθησαν αυτό το blog. Το blog αυτό ήρθε η ώρα να κλείσει για το ευρύ κοινό (θα έχει κλείσει μέχρι το τέλος του μήνα)
Ίσως στην πορεία να ξανασυναντηθούμε κάπου στην πραγματική ζωή...Ίσως και όχι...
Βέβαια η δική μου πορεία θα συνεχιστεί, τόσο στην πραγματικότητα όσο και μέσω του blog αυτού. Το μπλογκ αυτό θα συνεχίσει να εξυπηρετεί το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε, να καταγράφει και να μου υπενθυμίζει την οδό μου.
 Απλά οι σκέψεις που θα παραθέτω από δω και στο εξής θα μένουν κρυφές στους υπόλοιπους και γνωστές σε κανέναν άλλο παρά μόνο σε μένα -και στον Κύριό μου βέβαια!

"Διότι του ανθρώπου αι οδοί είναι ενώπιον των οφθαλμών του Κυρίου, και σταθμίζει πάσας τας πορείας αυτού."(Παροιμ. 5:21)

 Σας χαιρετώ λοιπόν  αφιερώνοντας έναν ύμνο με ελπιδοφόρο μήνυμα!

Από τον άρτο της ζωής

«Θέλει καταπίει τον θάνατον εν νίκη·και Κύριος ο Θεός θέλει σπογγίσει τα δάκρυα από πάντων των προσώπων· και θέλει εξαλείψει το όνειδος του λαού αυτού από πάσης της γης· διότι ο Κύριος ελάλησε» Ησαΐας κε' 8

Ταξίδι μεγάλο

Ξύπνησα και πάλι στου ανέμου την πνοή,
καραβοτσακισμένη καρδιά, στο μυαλό μου βοή.
Μεθυσμένος και πάλι αλλά όχι από κρασί,
και να που σε πιάνω στα χέρια μου πάλι
στιχουργική μου πένα, αγάπη μεγάλη
μια φίλη απ'τα παλιά  που είναι εκεί στην ανάγκη.

Ανάμικτες οι σκέψεις κι οι αισθήσεις μπερδεμένες,
οι ρίμες μου μια μια πέφτουν κάτω λαβωμένες,
δεν αντέχουν κι αυτές από τον πόνο
μα δε θέλουν να μ' αφήσουνε μόνο.

Παίρνω λοιπόν κι εγώ απ' του ονείρου δανεική
του καπετάνιου τη χάρη
και ξεκινώ μοναχός για άλλο ένα ταξίδι
 κι όπου με βγάλει- να πάρει,
ξέχασα και πάλι ότι δεν είμαι μόνος,
το καταλαβαίνω όσο πιο πολύ περνάει ο χρόνος.

Σαλπάρω λοιπόν στ'ανοιχτά το δίχως άλλο,
νιώθω καράβι μικρό σε ταξίδι μεγάλο
κι αν είναι να βουλιάξω τώρα πια δε με νοιάζει,
έμαθα να κολυμπάω κι ο βρεγμένος αν βραχεί δεν τον πειράζει.

Ατελεύτητα περνάνε από μπροστά μου κύματα,
 νησιά και θάλασσες,ανείπωτα ποιήματα
κι αν θα φτάσω ποτέ στον προορισμό μου δεν ξέρω
ίσως όταν στον καθρέφτη μπροστά θα 'χω έναν γέρο.

Διάπλατα πανιά και τα κύματα με δέρνουν,
η ψυχή μου βαστά τα κατάρτια κι αν γέρνουν,
και δε σκύβω το κεφάλι μα σηκώνω τα χέρια,
για να μη χάσω το δρόμο και κοιτάζω στα αστέρια. 

Tο ποτήρι (2)

Τι σπάει πιο εύκολα; Η καρδιά ή το ποτήρι;
Έσπασα ένα ποτήρι απόψε
Απ’την τύφλα μου.
Όχι κατά λάθος.  Όχι απ’το ποτό, ούτε από μεθύσι. Χωρίς ζεϊμπέκικο.
Ούτε από οργή!
Απλά για να δω.
Τι σπάει πιο εύκολα;
Να ότι απέμεινε!