Το πιρούνι

Σαν κάποιος να με πειράζει σήμερα.
Είμαι στη δουλειά. Έχω φέρει το φαγητό μου μαζί.
Αλλά ξέχασα να φέρω πιρούνι!
Πρόσφατα σ'ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο έμαθα ότι το πιρούνι γράφεται σωστότερα με "ει", το πειρούνι.

το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Μόλις τώρα συνειδητοποίησα (με επιφύλαξη το λέω μιας και δεν το έχω δει κάπου, απλά το συμπέρανα- είμαι απλά Έλληνας κι εγώ)  ότι απ'το ίδιο ρήμα προέρχεται το "πειράζω". Σημαίνει δηλαδή τρυπάω, διαπερνώ, τσιγκλάω. 

 

Ιακώβ. Κεφ.1

13. Μηδείς πειραζόμενος ας λέγη ότι από του Θεού πειράζομαι· διότι ο Θεός είναι απείραστος κακών και αυτός ουδένα πειράζει.

"Τώρα που η θάλασσα έγινε γιαούρτι δεν έχουμε κουτάλι" λέει μια παροιμία (lol)!

Άλλο ενδιαφέρoν, το "βοηθώ"

Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω.

Ο Θεός βοηθός λένε. 

 

Ψαλμός 121

1. «Ωδή των Αναβαθμών.» Υψόνω τους οφθαλμούς μου προς τα όρη· πόθεν θέλει ελθεί η βοήθειά μου;

2. Η βοήθειά μου έρχεται από του Κυρίου, του ποιήσαντος τον ουρανόν και την γην.

Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». ∆ιότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. 

Ωραίο. Η βοήθεια θα έρθει στην ώρα της!

Θα έρθει ο Θεός να ελευθερώσει απ'τον πειρασμό.

Ωραία κι η ελευθερία.

Ελευθερία : «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς.

Να πηγαίνεις όπου αγαπάς! Eίσαι ελεύθερος!

 

Ψάρια...

Στο στρατό (ή και αλλού), "ψάρι" θεωρείται ο "νέος", αυτός που δεν ξέρει τι γίνεται ακόμα γύρω του , που είναι ακόμα στο νερό, (στη θάλασσα ή στη γυάλα του) και δεν έχει "ξεψαρώσει" ακόμα.

Το "ψάρι" λοιπόν έχει κακή έννοια, είναι κάποιος ευκολόπιστος, που εύκολα μπορείς να τον "ψαρώσεις", να τον κοροϊδέψεις.

Απ'την άλλη, για τους χριστιανούς όμως το ψάρεμα έχει άλλο νόημα. Η "θάλασσα" συμβολίζει τον κόσμο και το κοσμικό σύστημα, από την οποία καλούνται να βγουν οι άνθρωποι που θέλουν να ακολουθήσουν το Χριστό.

Ο Χριστός πρωτοβρίσκοντας τον Ανδρέα, τον Πέτρο, τον Ιωάννη, τον Ιάκωβο και τους άλλους αποστόλους (που μέχρι τότε ασχολούνταν με την αλιεία), είπε "θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων".

Θα σας βάλω να ψαρεύετε ανθρώπους. Να τους βγάζετε από αυτή τη θάλασσα του κόσμου.

Κάτι βέβαια που πολλές  φορές απαιτεί πολύ κόπο και ιδιαίτερες δεξιότητες-όπως και το πραγματικό ψάρεμα. Άρα το ψάρεμα μ'αυτή την έννοια είναι κάτι καλό, κάτι που ελευθερώνει τις ψυχές από την "θάλασσα" του κόσμου, την τυραννία των ανθρώπων.

Μετά από 11 χρόνια χριστιανικής πορείας, μπορώ να πω ότι έχω δει καλούς και κακούς ψαράδες.
Έχω δει  ανθρώπους, ακόμα και χριστιανούς, με περισσή αλαζονεία  να αντιμετωπίζουν τους άλλους,  ακόμα και χριστιανούς, υποτιμητικά, σαν αδαείς, σαν "ψάρια" με την κακή (πρώτη) έννοια, σαν εύκολη λεία. Χωρίς να συνειδητοποιούν βέβαια ότι κι αυτοί οι ίδιοι δεν είναι παρά τα "μεγάλα ψάρια που τρώνε τα μικρά". Ότι αποτελούν κι αυτοί "ψάρια", βουτηγμένοι όντες μέσα στο φρόνημα του κόσμου, στην αλαζονεία και την υπερηφάνεια.
Το ψάρεμα με την πρώτη έννοια είναι αδιανόητο για έναν χριστιανό. Δεν μπορεί άνθρωποι που επαγγέλονται  την αλήθεια,την ελευθερία να χρησιμοποιούν δόλια μέσα για να δελεάζουν και να παγιδεύουν ψυχές.
Aπ'την άλλη,  χαίρομαι που υπάρχουν και οι αλιείς του Κυρίου, που βρέθηκε κάποιος τρόπος να  βγω κι εγώ από αυτή τη "λαοθάλασσα" του κόσμου.
Κάθε ψυχή ενώπιον του Θεού είναι πολύτιμη, είναι μια προσωπικότητα, που της έχει δώσει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που δεν τα καταστρατηγεί αλλά τα σέβεται.
Το αναγνωρίζω πλέον και το σέβομαι όπως το σεβάστηκε ο Θεός και για μένα.



 

 

Δε θα σε χάσω...

Δε θα σε χάσω. Όχι, αυτή τη φορά δε θα σε χάσω. Θα σε κάνω σφραγίδα στο σώμα μου.
Κι αν σου κρυφτώ για λίγο, είναι αυτό, μόνο για λίγο.Για να σ'έχω κοντά μου για πάντα.
Πάντα. Μεγάλη λέξη.
Γράμματα Πέντε.
Πάντοτε..Παντοτινά
Πόσο κρατάει το πάντα;Άπειρο;
Ή μάλλον όχι  πόσο διαρκεί.
Πόσο συχνό είναι το πάντα;
Πόσο κρατάει μια στιγμή;
Για Πάντα
Ανάμεσα σε δυο στιγμές, πόσες στιγμές περνάνε; 
Θα 'μαι πάντα μαζί σου
Για πάντα μαζί σου. Κάθε στιγμή. Ποτέ πια μόνος.
Πότε θα ρθει αυτή η στιγμή;

Το νεράτζι μου..

Περπατάω στο δρόμο…Βλέπω μια νερατζιά

Είναι πικρά τα νεράτζια…Το ξέρω…

Είναι ένα νεράτζι εκεί πάνω, σ’ένα κλαδί.

Το θέλω.

Μα είναι πικρό.

Το ξέρω αλλά το θέλω.

Ο άνθρωπος με τη διάνοια και τις δεξιότητες που του έχει χαρίσει ο Θεός, έχει καταφέρει να κάνει τα νεράτζια από πικρά γλυκά.

Το κλαδί είναι ψηλά και δεν το φτάνω. Κάνω ένα άλμα, δύο.

Τίποτα. Δεν το φτάνω με τίποτα.

Παρ’όλο που δεν είμαι και τόσο μικρός το ανάστημα, όσο κι αν προσπαθώ, με άλματα δεν το φτάνω.

Πρέπει όμως να βγάλω ασπροπρόσωπο το ανθρώπινο γένος!(Γιατί μπορεί να μην έχω άνθρωπο μαζί μου και να είμαι “μόνος” μου μεν αλλά δεν είμαι μόνος, υπάρχουν και “άλλοι” που μας παρακολουθούν από ‘κει πάνω).

Μετά απο καμπόσα άλματα σκέφτομαι, πρέπει να αλλάξω μέθοδο, έτσι δεν γίνεται τίποτα.

Ένα σκαλάκι απ’ την είσοδο της διπλανής πολυκατοικίας. Ανεβαίνω εκεί πάνω, ξαναπροσπαθώ.

Και πάλι δε γίνεται. Ανεβαίνω στο δεύτερο. Όχι.

Σκαλάκια άλλα δεν έχει. Και να είχε, είναι μακριά από τη νερατζιά. Πιο πολύ με απομακρύνουν απ’το στόχο παρά με βοηθάνε.

Να πάρω φόρα; Παίρνω αλλά και πάλι δε φτάνω.

Το νεράτζι το βλέπω, είναι στο οπτικό μου πεδίο. Φαίνεται κοντά. Μα είναι τόσο μακριά τελικά και τόσο δύσκολο να το φτάσω.

Έχει κι άλλο νεράτζι δίπλα σε άλλο κλαδί, γιατί δεν προσπαθείς εκείνο;  

Το βλέπω και το άλλο νεράτζι αλλά εγώ θέλω εκείνο που πρωτοείδα και ξεκίνησα να αγωνίζομαι να φτάσω.

Ο “πήχυς” είναι ψηλά, αλλά δε συμβιβάζομαι.

Κάπως θα πιάνονται και τα ψηλά δεν μπορεί. Κάποιοι το έχουν καταφέρει στο παρελθόν πριν από μένα.

Οι απαιτήσεις του ανθρώπινου γένους από μένα (αισθάνομαι ότι το αντιπροσωπεύω εκείνη την ώρα- το 'χω πάρει ζεστά και σοβαρά το θέμα) , είναι υψηλές. Δεν πρέπει να τους απογοητεύσω, αλλά πρέπει να φανώ αντάξιος τους!

Να σκαρφαλώσω στο δέντρο, από κάπου να πιαστώ και να κρεμαστώ; Χμ….κι αυτό δε γίνεται. Πιάσιμο δε βλέπω και τα χέρια μου πια είναι ασυνήθιστα στο σκαρφάλωμα (δουλειά γραφείου βλέπεις)

Και ιδού. Η λύσις άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα!

Ένα βαρελάκι απ’αυτά (τα χιλιόβαρα) που γεμίζουν με τσιμέντο για να κρατάνε τη θέση του πάρκινγκ είναι εκεί δίπλα.

Στο ύψος είναι κατάλληλο, αν καταφέρω και το φέρω κάτω απ’τη νερατζιά και στηριχτώ επάνω του, θα φτάσω άνετα το νεράτζι μου (που το θεωρώ πια δικό μου).

Είναι χιλιόβαρο μεν το βαρελάκι, αλλά με το κουβάλημα τα πάω καλά από μικρός. Προσπαθώ να το σηκώσω στον άερα, ασήκωτο. Υπερεκτίμησα και πάλι τις δυνατότητές μου.

Αλλά τι μηχανικός είμαι; Μας μάθανε την τριβή κύλισης απ’το σχολείο ακόμα, που προς μεν το παρόν ( ή μάλλον το παρελθόν) δε μας προξενούσε και πολλή ευχαρίστηση να τη μάθουμε, αλλά να που τώρα στην ανάγκη μας χρειάζεται! Ώρα να αποδόσει τους καρπούς της αυτή η μελέτη και η γνώση που τόσο πολύ μοχθήσαμε να την αποκτήσουμε, διαβάζοντας βιβλία πολλά! 

Το κυλάω λοιπόν το εύχρηστο βαρελάκι μέχρι εκεί κάτω και ιδού, το νεράτζι στα χέρια μου!

Το ξεφλουδίζω και αρχίζω αμέσως να το γεύομαι.

Είναι πικρό το νεράτζι το ξέρω. Και έχει και κουκούτσια πολλά. Χρήσιμα και τα κουκούτσια, δε λέω- αλλά για το δέντρο, όχι για μένα, σ’αυτή την περίπτωση.

Είναι όμως ζουμερό! Και μετά από τόσο κόπο μου φαίνεται και γλυκό! Κι ας μην έβαλα ζάχαρη!

Έτσι, φρέσκο, φυσικό και αγνό, όπως το προτιμώ. Κατ'ευθείαν απ'το δέντρο στο χέρι μου.

Μ'ακολουθώ;

Να μαι πάλι. Νωρίτερα απ'όσο υπολόγιζα. Όχι ότι δεν είχα τίποτα να πω. Έχω μπόλικα. Καμπόσα ήδη γραμμένα ποστ που περιμένουν κι αυτά τη σειρά τους και ...άλλα τόσα (ή και περισσότερα-δεν μπορώ να υπολογίσω) κρυμμένα στο μυαλό και στην καρδιά μου που περιμένουν κι αυτά τη δική τους ευκαιρία να εκφραστούν με λόγια και να αποτυπωθούν. Να πω την αλήθεια, δυσκολεύτηκα να ΜΗΝ γράψω όλο αυτό το διάστημα. Αλλά....έπρεπε. Έπρεπε να λείψω. Να σταματήσω λίγο στα λόγια, για να "με προφτάσω".

Γιατί το ζήτημα , αυτό είναι: Με ακολουθώ; Εγώ που γράφω, με ακολουθώ;

Στηρίζω τα λόγια μου με τις πράξεις μου και το αντίστροφο;

Γιατί είναι αλήθεια, τα λόγια μου κάποιες φορές τρέχουν πιο γρήγορα από μένα.

Παρακολουθώντας κάποια άλλα μπλογκ, βλέπω κάποιους από τους συγγραφείς που "παρακολουθούν τον εαυτό τους" και συμμετέχουν στους αναγνώστες του ίδιου τους του μπλογκ! Μέχρι τώρα δεν το χα συνειδητοποιήσει αυτό. Αλλά να, τώρα είμαι κι εγώ σ'αυτούς!

Μα καλά; Γιατί; Είναι ανάγκη; Αφού εγώ το γράφω το μπλογκ. Ξέρω τι γράφω. Ξέρω από που (κι από τι) έχω περάσει. Ξέρω από πού ήρθα! Είναι ανάγκη να τα ξαναδω κι εγώ; Να ξαναπεράσω από κει;

Έλα όμως που από την αρχή το είχα πει.

Η πορεία, η πορεία μου:

"Ένας σηματοδότης, για να αφήνω τα "ρεβύθια" μου, και να θυμάμαι από πού πέρασα."