Κοιτάω μπροστά. Τα παλιά όλα περάσαν.
Δεν μπορώ να κοιτάω προς τα πίσω.”τα μεν οπίσω λησμονών, εις δε τα
έμπρσθεν επεκτεινόμενος…” Εμπρός για το βραβείο…
Η πορεία μου όμως δεν είναι απλά μέσα στο χρόνο. Η πορεία μου είναι προς το Θεό, είναι μέσα στο Χριστό.
Πίσω δηλαδή δεν είναι αυτό καθ’αυτό το
παρελθόν. Το παρελθόν δεν μπορώ να το ξεχάσω. Πίσω αφήνω απλά ότι είναι
μακριά και έξω απ’ το Χριστό. Ό,τι από τη ζωή μου το ξόδεψα μακριά από
Αυτόν, ότι το χαράμισα σε δικές μου λάθος επιλογές, σε δικές μου λάθος
ενέργειες.
Μπορεί
λοιπόν τελικά το παρελθόν να είναι μπροστά, να είναι πιο μπροστά απ’όσο
νομίζω, να είναι εμπρός μου. Έρχεται μπρος στα μάτια μου. Έρχεται το
παρελθόν, να μου θυμίσει, μέρες, μήνες, χρόνια που περάσαν, καλά και
κακά, “πυροθρεμμένα”. Και κοιτάζω εμπρός. Κοιταζω “στο λάκκο εκ του
οποίου ελατομήθην…”
Το μέλλον μου δεν είναι πάντα γνωστό, δεν είναι πάντα βέβαιο -μόνο υπό προϋποθέσεις. Το παρελθόν μου όμως είναι πάντοτε γνωστό , είναι πάντοτε
βέβαιο! Κι έρχεται αυτό να μου δείξει το μέλλον, πώς να περπατήσω από
δω κι εμπρός. Τι να προσέξω και τι να αποφύγω. Αλλά και να μου
υπενθυμίσει ότι και παλι με περιμένουν ευλογίες, πάλι με περιμένουν και
χαρές, όπως και τότε. Πάλι με περιμένει καρποφορία.. Εάν…”Εαν ο κόκκος
του σίτου πέσει στη γη, εάν πεθάνει”
Μπροστά μου είναι η ζωή μου που πέρασε αλλά και η ζωή που με περιμένει.
Μπροστά μου τελικά είναι ο Χριστός, ο
Σταυρός, ο δικός Του δρόμος κι η δική Του ζωή, η ζωή μου που έγινε δική
Του. Κι αν όλα αυτά γινήκανε παλιά, ακόμα και 2000 χρόνια πριν, φίλε
μου, να που είναι τόσο φρέσκα, να που είναι τόσο μπροστινά, να που είναι
τόσο ζωντανά!
