O Ιαβής, λέει εδώ, ήταν ενδοξότερος από τους αδερφούς του. Δε λέει πουθενά ότι ο Ιαβής υπήρξε πράγματι ποτέ λυπημένος. Λέει μόνο ότι το όνομά του ήταν "λυπημένος", επειδή έτσι τον έβγαλε η μητέρα του, επειδή έτσι αισθανόταν αυτή όταν τον γέννησε.
Βλέπουμε δηλαδή μια προσπάθεια της μητέρας να προβάλλει στο παιδί της τον εαυτό της, στοιχεία από το χαρακτήρα της -κάτι που κατ' εξοχήν το κάνουν αυτό οι γονείς , θεωρώντας τα παιδιά τους προέκταση του εαυτού τους...
***
Ο Ιαβής όμως, σκέφτηκε και είπε: και επειδή με βγάλανε "λυπημένο"; τι σημαίνει; ότι πρέπει να είμαι κι όλας;
Ας επικαλεστώ τον Θεό του Ισραήλ, να με ευλογήσει, να με αυξήσει, να είναι το χέρι του μαζί μου, να με φυλάξει από κάθε τι κακό ώστε ποτέ να μην έχω λύπη.
Κι έτσι εγινε. Ο Θεός απέτρεψε την "καταδίκη" , του έβγαλε τη "ρετσινιά" και την "ταμπέλα" που του είχαν επιβάλει οι άνθρωποι και από την πορεία που του είχαν χαράξει.
***
Ακόμα, στην εποχή του Χριστού μάλιστα, βλέπουμε μια άλλη "ρετσινιά" και διαδεδομένη αντίληψη για τη Γαλιλαία, μια από τις πιο κακόφημες περιοχές της εποχής: οι άνθρωποι που μαθαίνουν για το Χριστό (και ο Ναθαναήλ, ο μαθητής του μεταξύ αυτών) αναρωτιούνταν "Μήπως μπορεί να βγει τίποτα καλό από τη Γαλιλαία;". Κι όμως ο Θεός επέλεξε να ξεκινήσει ο Ιησούς τη διακονία του από εκεί. Μάλιστα στην Κανά της Γαλιλαίας ήταν που έκανε το πρώτο του θαύμα, ευλόγησε το γάμο δυο νέων όπου ήταν καλεσμένος και μετέτρεψε το νερό σε κρασί.
***
Και αλήθεια είναι ότι και σήμερα πολλές φορές οι άνθρωποι μπορεί να σε "δέσουν" με τις αντιλήψεις τους και τις προσδοκίες τους για σένα. Τι θα κάνεις; Θα δεχτείς παθητικά και μοιρολατρικά τη "τύχη" σου και θα καταριέσαι το ριζικό σου;
-Μα τι μπορώ να κάνω;
-Κάλεσε το Χριστό στη ζωή σου, επικαλέσου το όνομα του Κυρίου.
-Και τι; μπορεί να γίνει τίποτα έτσι;
"
