Μη στήνε παγίδα, ω άνομε, κατά της κατοικίας του δικαίου· μη ταράξης τον τόπον της αναπαύσεως αυτού·
διότι ο δίκαιος πίπτει επτάκις και σηκόνεται· αλλ' οι ασεβείς θέλουσι πέσει εις όλεθρον.
Παροιμ. 24:15-16
Ένα παιδί που μαθαίνει να περπατάει, είναι φυσιολογικό να πέφτει. Ένας μεγαλύτερος όμως δεν είναι και τόσο φυσιολογικό.
Στο εν Χριστώ περπάτημά μας όμως πολλές φορές παρατηρούμε ότι πολλές φορές ακόμα πέφτουμε ή αγωνιζόμαστε να σταθούμε.
Για να μην αδικούμε κανέναν από τους αδερφούς μας όμως και να μην αδικούμε και τους εαυτούς μας, πρέπει να αναλογιστούμε ότι το χριστιανικό περπάτημα δεν είναι ένας απλός περίπατος.
Είναι ένας μεγάλος αγώνας, μια καθημερινή πάλη, στην οποία έχουμε να αντιμετωπίσουμε σημαντικούς και δύσκολους εχθρούς και παγίδες.
Είναι ο διάβολος και τα πνεύματα της πονηρίας στα επουράνια που αγωνίζονται να πλανήσουν ακόμα και τους εκλεκτούς.
Είναι το σύστημα του κόσμου, οι αρχές, οι εξουσίες και οι κοσμοκράτορες του αιώνος τούτου που στήνουν πολλές φορές παγίδες με διάφορες προκλήσεις και πειρασμούς.
Είναι ακόμα και η ίδια μας η σάρκα μας, τα τυχόν υπόλειμματα από νοοτροπίες του σαρκικού μας εαυτού που μας βάζουν σε πειρασμούς και μας οδηγούν στην πτώση.
διότι δεν είναι η πάλη ημών εναντίον εις αίμα και σάρκα, αλλ' εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου· εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις.(Εφεσ. 6:12 )
Πειράζεται δε έκαστος υπό της ιδίας αυτού επιθυμίας, παρασυρόμενος και δελεαζόμενος.(Ιακωβ. 1:14)
Σε έναν αγώνα πάλης λοιπόν, οι πτώσεις είναι όχι απλά αναμενόμενες αλλά κάποιες φορές και αναπόφευκτες.
Έχοντας λοιπόν υπόψη αυτά, πρέπει αφενός να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί σ'αυτά που καλούμαστε καθημερινά να αντιμετωπίζουμε, αλλά αφετέρου να είμαστε προετοιμασμένοι και για την πτώση και να είμαστε αποφασισμένοι να σηκωθούμε καθώς επίσης και να είμαστε ιδιαίτερα επιεικείς στις πτώσεις των υπόλοιπων συναγωνιστών οι οποίοι, όπως εμείς, αγωνίζονται τον καλό αγώνα.
Και να μην ξεχνάμε ότι πάντα έχουμε δεν έχουμε έναν Κύριο που δεν μπορεί να συμπαθήσει στις αδυναμίες μας, αλλά έναν Κύριο καλό και αγαθό, που είναι έτοιμος να δώσει το χέρι Του για να μας ανορθώσει όταν εμείς πέφτουμε ή βουλιάζουμε.
Συ τις είσαι όστις κρίνεις ξένον δούλον; εις τον ίδιον αυτού κύριον ίσταται ή πίπτει· θέλει όμως σταθή, διότι ο Θεός είναι δυνατός να στήση αυτόν. (Ρωμ. 14:4)
