Μάχες και έλεγχος

"Επιθυμείτε και δεν έχετε· φονεύετε και φθονείτε, και δεν δύνασθε να επιτύχητε· μάχεσθε και πολεμείτε· αλλά δεν έχετε, επειδή δεν ζητείτε·" (Ιακωβ.4:2)

 

Στη δεύτερη επιστολή στον Τιμόθεο, ο απ. Παύλος γράφει:

"ο δε δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να μάχηται, αλλά να ήναι πράος προς πάντας, διδακτικός, ανεξίκακος, διδάσκων μετά πραότητος τους αντιφρονούντας, μήποτε δώση εις αυτούς ο Θεός μετάνοιαν, ώστε να γνωρίσωσι την αλήθειαν, και να ανανήψωσιν από της παγίδος του διαβόλου, υπό του οποίου είναι πεπαγιδευμένοι εις το θέλημα εκείνου." (Τιμοθ. Β' 2:24-26)

αλλά και:

"κήρυξον τον λόγον, επίμενε εγκαίρως ακαίρως, έλεγξον, επίπληξον, πρότρεψον, μετά πάσης μακροθυμίας και διδαχής." (Τιμοθ. Β' 4:2)

Επίσης, στις Παροιμίες αναφέρεται:
"Μη μάχου τινά αναιτίως, εάν δεν έκαμε κακόν εις σε" (Παροιμ. 3:30)

αλλά και:

"Υιέ μου, μη καταφρόνει την παιδείαν του Κυρίου και μη αθύμει ελεγχόμενος υπ' αυτού.

Διότι ο Κύριος ελέγχει όντινα αγαπά, καθώς και ο πατήρ τον υιόν, εις τον οποίον ευαρεστείται."

(Παροιμ. 3:11, 12)

Πολλές φορές συγχέουμε τη μάχη με τον έλεγχο. Ενώ η μάχη έχει σκοπό να καταβάλλει τον άλλο και να τον καταστρέψει, ο έλεγχος σκοπό έχει να τον διορθώσει όπως κάνει ο πατέρας στο παιδί του που αγαπάει.
 Μια ισχυρή προσωπικότητα ανάλογα με τις περιστάσεις εύκολα μπορεί να ξεπεράσει το όριο και να φτάσει στην έννοια της προπέτειας και να πληγώνει με τα λόγια αντί να οικοδομεί και να διορθώνει τους άλλους.
Ο δούλος του Θεού όμως, όποιος υπηρετεί τον Κύριο πρέπει να άμαχος.

Οι απόστολοι, δεν μάχονταν, αλλά απλά με παρρησία απολογούνταν περί της ελπίδος που είχαν μέσα τους, φανέρωναν την αλήθεια και έλεγχαν με μακροθυμία. 
 Ξαναέλεγξε τον χαρακτήρα σου. Μήπως μάχεσαι αναιτίως;