Ήμουν στο Αιγάλεω σήμερα. Είδα παλιούς γνωστούς και νέους γνωστούς. Όλα είναι γνώριμα στο Αιγάλεω. Είναι τα πρόσωπα, είναι η ατμόσφαιρα. Είναι η απλότητα. Όλα δίνουν μια αίσθηση ζεστασιάς και οικειότητας.Θυμάμαι ακόμα την τότε φουρνιά της νεολαίας, ο Μάκης, ο Κυριάκος, ο Φώτης, ο Δημήτρης κι ο Ευθύμης, ο Πέτρος, οι Αντώνηδες, ο Χρήστος, ο Παναγιώτης, ο Γιάννης κι ο Δάμος, ο Σάκης και πολλοί άλλοι. Ο Φίλιππας, ο Γιάνναρος, ο Μάκης για λίγο, ο Νεκτάριος μετά κι ο Γρηγόρης…
Είναι δύσκολο να μην αγαπήσει κανείς το Αιγάλεω.
Δύσκολα μπορεί να το προσπεράσει κανείς. Ακόμα πιο δύσκολα μπορεί να το ξεχάσει.
Όλα του Αιγάλεω δύσκολα.
(ναι, είναι το Αιγάλεω-του Αιγάλεω και όχι του Αιγαλέου. Ακόμα και να το κλίνει κανείς είναι δύσκολο!!)
Το λέω αυτό ίσως επειδή πέρασα εκεί κάποια από τα πιο δημιουργικά χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου (21-27 από 2003 έως 2008). Χρόνια που δε σβήνουνε, πυροθρεμένα!
Αλλά όχι, πέρα από συναισθηματισμούς, πράγματι, θαρρώ, κάτι γίνεται εκεί που το καταλαβαίνει κανείς από την πρώτη στιγμή, κι ας μην έχει ξαναπατήσει ποτέ το πόδι του. Υπάρχει φωτιά που καίει.
Ούτε πολύ μικρό για να αισθανθεί κανείς μοναξιά, αλλά ούτε πολύ μεγάλο για να χαθεί κανείς στο πλήθος και να αισθάνεται πάλι μοναξιά.
Κάποτε είχα ρίζες στο Αιγάλεω. Ακόμα θαρρώ έχω κάτι από εκεί, μάλλον. Ή μάλλον όχι μάλλον, αλλά σίγουρα. Εκεί έμαθα πολλά. Αν και πέρασα κι από αλλού.
Καλλιθέα, και πάλι Αθήνα. Γιατί έφυγα; Γιατί έπρεπε να περάσω κι άλλα μαθήματα.
Είχα δει κι ένα μεγάλο τραπέζι μια μέρα στον ύπνο μου, που ήταν όλοι οι γνωστοί μου εκεί.
Ναι, κάποια μέρα, θα γίνει κι αυτό, το πιστεύω. Και κάποια μέρα σ’ ένα μεγάλο τραπέζι θα δούμε όλα τα αγαπημένα πρόσωπα που χάσαμε.Θα είμαστε όλοι εκεί!
