Η πορεία συνεχίζεται..

Η πορεία συνεχίζεται και πάλι φανερή.
Εξ αιτίας ενός προσώπου...
Ίσως μέσα από άγνωστα μέρη. Ίσως σε πιο στενά μονοπάτια
Αλλά στην ίδια κατεύθυνση, στον ίδιο προορισμό.

Μ'ακολουθώ;

Να μαι πάλι. Νωρίτερα απ'όσο υπολόγιζα. Όχι ότι δεν είχα τίποτα να πω. Έχω μπόλικα. Καμπόσα ήδη γραμμένα ποστ που περιμένουν κι αυτά τη σειρά τους και ...άλλα τόσα (ή και περισσότερα-δεν μπορώ να υπολογίσω) κρυμμένα στο μυαλό και στην καρδιά μου που περιμένουν κι αυτά τη δική τους ευκαιρία να εκφραστούν με λόγια και να αποτυπωθούν. Να πω την αλήθεια, δυσκολεύτηκα να ΜΗΝ γράψω όλο αυτό το διάστημα. Αλλά....έπρεπε. Έπρεπε να λείψω. Να σταματήσω λίγο στα λόγια, για να "με προφτάσω".

Γιατί το ζήτημα , αυτό είναι: Με ακολουθώ; Εγώ που γράφω, με ακολουθώ;

Στηρίζω τα λόγια μου με τις πράξεις μου και το αντίστροφο;

Γιατί είναι αλήθεια, τα λόγια μου κάποιες φορές τρέχουν πιο γρήγορα από μένα.

Παρακολουθώντας κάποια άλλα μπλογκ, βλέπω κάποιους από τους συγγραφείς που "παρακολουθούν τον εαυτό τους" και συμμετέχουν στους αναγνώστες του ίδιου τους του μπλογκ! Μέχρι τώρα δεν το χα συνειδητοποιήσει αυτό. Αλλά να, τώρα είμαι κι εγώ σ'αυτούς!

Μα καλά; Γιατί; Είναι ανάγκη; Αφού εγώ το γράφω το μπλογκ. Ξέρω τι γράφω. Ξέρω από που (κι από τι) έχω περάσει. Ξέρω από πού ήρθα! Είναι ανάγκη να τα ξαναδω κι εγώ; Να ξαναπεράσω από κει;

Έλα όμως που από την αρχή το είχα πει.

Η πορεία, η πορεία μου:

"Ένας σηματοδότης, για να αφήνω τα "ρεβύθια" μου, και να θυμάμαι από πού πέρασα."

Προσωπική μελέτη (1)-Χτίζοντας πάνω στο βράχο

“Δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ Κύριε, Κύριε αλλ’ ο πράττων το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς. (Ματθ. ζ’ 21)

Στο έβδομο (ζ’) κεφάλαιο του κατά Ματθαίον ευαγγελίου, μιλά ο Χριστός για δυο είδη ανθρώπων: Οι μεν είναι αυτοί που επικαλούνται το όνομα του Κυρίου , λένε Κύριε Κύριε και, όπως φαίνεται από τα λεγόμενά τους, ισχυρίζονται ότι “προφητεύσανε, έβγαλαν δαιμόνια και κάνανε πολλά θαύματα” στο όνομα του Ιησού Χριστού.  Ο Κύριος δεν ισχυρίστηκε ότι αυτά που γίναν στο όνομά του,  οι προφητείες, τα θαύματα και οι θεραπείες, δεν ήταν αληθινά. Είναι άνθρωποι που κι αυτοί οικοδόμησαν, ωφέλησαν κάποιους ανθρώπους κάποια στιγμή στη ζωή τους μ’ αυτές τις ενέργειες που επέτρεψε ο Θεός να γίνουν μέσω αυτών και ίσως μάλιστα να μπορούσε κανείς να δει αυτό το έργο της οικοδομής τους σε κάποια φάση της ζωής τους. Εξάλλου “ουδείς δύναται να είπη Κύριον Ιησούν, ειμή δια Πνεύματος Αγίου”,

Αντιμέτωπος με τον δυνατό ...

Αντιμέτωπίζοντας τον δυνατό  ...

Πρέπει να είσαι πιο δυνατός...Να έχεις τον πιο Δυνατό μαζι σου...

Tι κάνεις;

Μόνο παλεύεις...

Πρέπει να σταθείς όμως απέναντί του...Δεν μπορείς να τον αποφεύγεις για πάντα...

Αν δεν τον αντιμετωπίσεις πάντα θα σε κατατρέχει...

Μόνο παλεύεις...

Κι αν σε ρίξει, πάλι θα σταθείς...και συνεχίζεις!

Το "κακό" και το "σκότος" δεν έχει μια συγκεκριμένη μορφή ...παίρνει πολλές μορφές...

Για να το νικήσεις πρέπει να το δεις καθαρά, να το ορίσεις, να το ονομάσεις... Κι όταν το ονομάσεις, όταν το ορίσεις, τότε το καθορίζεις, το εξουσιάζεις...

Έχεις εξουσία επάνω σε ό,τι νικάς και νικάς πραγματικά μόνο ό,τι μπορείς να διακρίνεις, ό,τι βγαίνει στο φως!

"Παν το φανερούμενον φως είναι..."

"Και το φως εν τη σκοτία φέγγει και η σκοτία δεν κατέλαβεν αυτό"

Πρέπει η πορεία μου να είναι στο φως!

The power of the unknown...

Το άγνωστο...Η δύναμη του αγνώστου...
Κάποιους τους φοβίζει, τους ανησυχεί
Άλλους πάλι τους γοητεύει, τους κυριεύει...τους πιο τολμηρούς...
Το άγνωστο σε κάνει να θέλεις να το γνωρίσεις, να το κατακτήσεις...
Σε κάποιους δίνει πλούσια ανταμοιβή
Άλλοι πάλι το μετάνιωσαν που το επιδίωξαν, προτίμησαν το γνώριμο λιμάνι...
Καλό και το λιμάνι, μα κάποτε, θυμάσαι; ήταν και τούτο άγνωστο..
Το άγνωστο στην τελική όλους μας αφορά, κανέναν δεν αφήνει αδιάφορο...
Γεννιέσαι στο άγνωστο, μεγαλώνεις στο άγνωστο, πολλές φορές ζεις στο άγνωστο...
Το άγνωστο σου φανερώνει τον εαυτό σου...Σε γνωρίζει καλά φαίνεται...
Κι ελπίζεις ότι φεύγοντας θα το 'χεις κατακτήσει κι εσύ...
Ότι θα το γνωρίσεις όπως σε έχει γνωρίσει κι αυτό...
Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα λένε...Πότε θα φτάσουμε; Άγνωστο...
Πλεύσε πάντως, μη φοβηθείς...

Αλήθεια...

 

 

 

 

"Έλπιζε επί Κύριον και πράττε το αγαθόν· κατοίκει την γην και νέμου την αλήθειαν·" -Ψαλμ. 37:3

 "Πρέπει να λέμε την αλήθεια και όχι πολλά λόγια" -Δημόκριτος

Την αλήθεια πρέπει να τη μοιραζόμαστε! Όχι βέβαια με πολλά λόγια...Η ουσία και το νόημα μπορεί να ειπωθεί σύντομα και περιεκτικά. Δε χρειάζεται να γεμίζουμε άπειρες σελίδες ή άπειρες ώρες ομιλίας για να τη μοιραστούμε... Τα πολλά δεν είναι πάντα καλά..

Ξέρω, ξέρω, θα μου πεις πάλι ότι προηγείται το "πράττε το αγαθό", ότι είναι καλύτερα οι πράξεις παρά τα λόγια. Εντάξει συμφωνώ...

Ας τα πάρουμε με τη σειρά όμως...Μάλλον με την αντίστροφη σειρά.

4)Να μοιράζεσαι την αλήθεια.

Ούτοι είναι οι λόγοι, τους οποίους θέλετε κάμει· λαλείτε έκαστος την αλήθειαν προς τον πλησίον αυτού· αλήθειαν και κρίσιν ειρήνης κρίνετε εν ταις πύλαις σας. "(Ζαχ. 8:16)

Να λέτε αλήθεια ο ένας στον άλλο. Δεν είναι καλό να κοροϊδευόμαστε, ούτε να ζητάμε λόγους κολακευτικούς ή (απ'το άλλο άκρο) να προφέρουμε λόγους άδικους, απελπιστικούς και καταδικαστικούς και που διεγείρουν έριδες. Αλήθεια και κρίση ειρήνης...

3) Να κατοικείς τη γη

Για να λες την αλήθεια όμως προηγείται το να κατοικείς στη γη, τα πόδια σου να πατάνε γερά στο έδαφος και να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι και να μην περπατάς "εν φαντασία".

2) Να πράττεις το αγαθό

Πριν απ'αυτά βέβαια προηγείται το να πράττεις  το αγαθό, η ζωή σου να μαρτυρεί αυτό που λες και να μην βαδίζεις σε πονηρές οδούς...

1) Να ελπίζεις στον Κύριο

Αλλά ακόμα πιο πριν από όλα αυτά, το πρώτο είναι να ελπίζεις στον Κύριο!!

Χωρίς ελπίδα, οποιοδήποτε έργο φαντάζει μάταιο

Όποιαδήποτε πορεία, οπουδήποτε κι αν περπατάς- στη γη ή στα σύννεφα- είναι εξαντλητική

Οποιαδήποτε αλήθεια, χωρίς ελπίδα ακούγεται σκληρή και αμείλικτη...

 

Στην πορεία...

"Και είπε προς αυτόν ο Ιησούς· Ουδείς βαλών την χείρα αυτού επί άροτρον και βλέπων εις τα οπίσω είναι αρμόδιος διά την βασιλείαν του Θεού" (Λουκ. κεφ. 9:62)

 Για να βγει η πορεία ευθεία, πρέπει ν'αφήσω πράγματα και καταστάσεις πίσω.

 Αλλιώς κάπου μπορεί να στραβώσει το πράγμα!

Στο κάτω κάτω κάποια πράγματα είναι πιο σημαντικά κι απ' τα σημαντικά!

Στην ανάγκη φαίνεται...

Οι μεγαλύτερες ευλογίες στη ζωή μου ήρθαν όταν ήμουν τόσο αποκαμωμένος από τις δοκιμασίες ωστε να μην μπορώ να να πανηγυρίσω φίλαυτα και με έπαρση γι'αυτές!

Έτσι, οι ευλογίες που ήρθαν δεν ήρθαν απλά ως "γαρνιτούρες" της ζωής, ως είδη πολυτελείας που δαπανώνται για ηδονές ούτε μετατράπηκαν σε ένα μέσο αυτοεπιβεβαίωσης ή επιβράβευσης αλλά ήρθαν πραγματικά κατά χάρη, σαν ένα πραγματικό δώρο Θεού, σαν μια όαση  μες στην έρημο, ως μάννα εξ ουρανού.

Πολλές φορές το χέρι του Θεού φαίνεται στη ζωή μου όχι σαν το χέρι του μπάτλερ που είναι εκεί για να ικανοποιήσει κάθε μου επιθυμία, σαν κακομαθημένο πλουσιόπαιδο. Το χέρι του Θεού έρχεται σαν το ιππικό, που έρχεται προς διάσωσή μου εκείνη την τελευταία κρίσιμη στιγμή που οι ελπίδες αρχίζουν και σβήνουνε και το φως του ήλιου αρχίζει να σκοτεινιάζει.

Ευλογημένες δυσκολίες. Αν δεν ήτανε κι αυτές, πώς θα βρίσκε ο Θεός τρόπο να μας ευλογήσει;

Πέρα από αυτό όμως, πέρα δηλαδή  από την κάλυψη των δικών μου αναγκών από τη μεριά του Θεού στις δύσκολες στιγμές μου, δεν πρέπει να γίνει και το αντίστοιχο από τη δική μου μεριά; Δεν πρέπει κάπως να "ανταποδώσω" τη χάρη;(όχι ότι μπορεί ποτέ η δική μου συνεισφορά να φτάσει στο ύψος της προσφοράς της χάριτος του Θεού) Πάντως όταν έρχονται στιγμές που ο Θεός, σε καιρό "ανάγκης" και "αδιεξόδου", ψάχνει κάποιο τρόπο να ενεργήσει, είμαι έτοιμος να σταθώ σαν υπηρέτης του, να πω "ιδού εγώ Κύριε"; Είμαι  έτοιμος να του δανείσω το πλοιάριό μου; Το γαϊδούρακι μου; Είμαι διατεθιμένος να του προσφέρω "τόπο για κατάλυμα";

Ο Θεός ζητά ανθρώπους διατεθιμένους να εκτελέσουν το θέλημά του.Μπορεί να έχει άλλους 7000 που δεν έκλιναν γόνυ στον Βάαλ και δε λυγίσαν, αλλά εσύ; Εγώ; είμαι διατεθειμένος να γίνω ένας απ'αυτούς;

Αιγάλεω σήμερα…

Ήμουν στο Αιγάλεω σήμερα. Είδα παλιούς γνωστούς και νέους γνωστούς. Όλα είναι γνώριμα στο Αιγάλεω. Είναι τα πρόσωπα, είναι η ατμόσφαιρα. Είναι η απλότητα. Όλα δίνουν μια αίσθηση ζεστασιάς και οικειότητας.
Θυμάμαι ακόμα την τότε φουρνιά της νεολαίας, ο Μάκης, ο Κυριάκος, ο Φώτης, ο Δημήτρης κι ο Ευθύμης, ο Πέτρος, οι Αντώνηδες, ο Χρήστος, ο Παναγιώτης, ο Γιάννης κι ο Δάμος, ο Σάκης και πολλοί άλλοι. Ο Φίλιππας, ο Γιάνναρος, ο Μάκης για λίγο, ο Νεκτάριος μετά κι ο Γρηγόρης…
Είναι δύσκολο να μην αγαπήσει κανείς το Αιγάλεω.
Δύσκολα μπορεί να το προσπεράσει κανείς. Ακόμα πιο δύσκολα μπορεί να το ξεχάσει.
Όλα του Αιγάλεω δύσκολα.
(ναι,  είναι το Αιγάλεω-του Αιγάλεω και όχι του Αιγαλέου. Ακόμα και να το κλίνει κανείς είναι δύσκολο!!)
Το λέω αυτό ίσως επειδή πέρασα εκεί κάποια από τα πιο δημιουργικά χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου  (21-27 από 2003 έως 2008). Χρόνια που δε σβήνουνε, πυροθρεμένα!
Αλλά όχι, πέρα από συναισθηματισμούς, πράγματι, θαρρώ, κάτι γίνεται εκεί που το καταλαβαίνει κανείς από την πρώτη στιγμή, κι ας μην έχει ξαναπατήσει ποτέ το πόδι του. Υπάρχει φωτιά που καίει. 
Ούτε πολύ μικρό για να αισθανθεί κανείς μοναξιά, αλλά ούτε πολύ μεγάλο για να χαθεί κανείς στο πλήθος και να αισθάνεται πάλι μοναξιά.
Κάποτε είχα ρίζες στο Αιγάλεω. Ακόμα θαρρώ έχω κάτι από εκεί, μάλλον. Ή μάλλον όχι μάλλον, αλλά σίγουρα. Εκεί έμαθα πολλά. Αν και πέρασα κι από αλλού.
Καλλιθέα, και πάλι Αθήνα. Γιατί έφυγα; Γιατί έπρεπε να περάσω κι άλλα μαθήματα.

Όταν χάνουμε αγαπημένα πρόσωπα, τα εκτιμάμε περισσότερο.

---

Είχα δει κι ένα μεγάλο τραπέζι μια μέρα στον ύπνο μου, που ήταν όλοι οι γνωστοί μου εκεί.
Ναι, κάποια μέρα, θα γίνει κι αυτό, το πιστεύω. Και κάποια μέρα σ’ ένα μεγάλο τραπέζι θα δούμε όλα τα αγαπημένα πρόσωπα που χάσαμε.Θα είμαστε όλοι εκεί!

"Safe mode"

O τελευταίος καιρός για μένα-όπως ίσως και για πολλούς άλλους- χαρακτηρίζεται απο αγώνα για επιβίωση, αγώνα για διατήρηση. Σε όλους τους τομείς. Πνευματικά, υλικά, ψυχικά, συναισθηματικά. Μια πάλη, ένα περπάτημα σ'ένα τεντωμένο σκοινί.  Πάλη όχι για αύξηση, όχι για "αυγάτισμα", για πλουτισμό. Πάλη απλά για να συνεχίσεις να είσαι, να υπάρχεις, να περπατάς. Να μη χάσεις αυτά που έφτασες μέχρι τώρα. Να μη χάσεις την ισορροπία και πέσεις στο κενό , στην άβυσσο, που λες και χάσκει να σε καταπιεί και να σε κλείσει για πάντα στα σπλάχνα της, σ'ένα δρόμο χωρίς γυρισμό.

Σ'αυτή την πάλη εχουν χαθεί τα καλύτερα παιδιά αυτά τα χρόνια που περάσαν, δυνατοί, μαχητές θα 'λεγε κανείς. 

Όχι ότι δεν ήρθαν φορές που να αισθάνθηκα κι εγώ ότι πάει, το 'χασα. Αλλά πάντα κάτι, συνεχίζει να τρεμοπαίζει, ν' αχνοφαίνεται.

Και τώρα να 'μαι. Όχι με πολλές νίκες στο ενεργητικό μου, όχι με πάρα πολλές επιτυχίες...Ίσως όχι τόσο πλούσιος, ίσως όχι τόσο σοφός.

Αλλά όχι και ηττημένος. Τουλάχιστον είμαι ακόμα εδώ και στέκομαι. Ίσως όχι πατώντας τόσο γερά..Αλλά στέκομαι...Ως εκ θαύματος.

Ίσως δεν έχω τόσα πολλά να δώσω, τουλάχιστον όχι όσα θα 'θελα.Αλλά όμως κάτι υπάρχει ακόμα, θαρρώ, εκεί κάτω, στο "υπόγειο".

Ποιο το συμπέρασμα, so far, απ'όλη αυτή την "έρημο" , απ'αυτή την ξηρασία και τη φτώχεια; Εντάξει..καλά είναι όταν έχουμε άνεση, όταν τα παντα κυλάνε ομαλά και απρόσκοπτα. Αλλα τώρα; Τώρα κάποια πράγματα, ασήμαντα εξ'αρχής, "γυαλιστερά" και "γκλαμουράτα",  φαντάζουν ακόμα πιο ανούσια, ακόμα πιο μάταια. Kαι τα σημαντικά αποκτούν ακόμα πιο πολλή σημασία, ακόμα πιο πολύ νόημα. 

Με άλλα λόγια-μια εικόνα χίλιες λεξεις λένε- τώρα καταλαβαίνω θαρρώ, λίγο καλύτερα το παρακάτω: