Σκιές

Κοιτάς γύρω σου...

Σκιές...
Όλα αυτά τα σημαντικά και ασήμαντα. Ξανασυνειδητοποιείς την έννοια της ύπαρξης.
Προσπαθείς να δεις όχι πίσω ως συνήθως, αλλά μπροστά απ'τις σκιές¹.
Στο ίσως πρόσκαιρο αλλά αληθινό,
εξίσου αληθινό με το αιώνιο.
Το συνειδητοποιείς στο -όσο γίνεται πιο- πλήρες του,
γνωρίζοντας όλη τη ματαιότητά του².

Τελικά καταλαβαίνεις!Το πιάνεις!
Αυτό είναι!
Η ματαιότητα² που μας εμπιστεύθηκε.
Αυτό έχουμε. Αυτό πρέπει να διαχειριστούμε.
Αυτό το λίγο³ αλλά όχι μηδαμινό.
Σ' αυτό το λίγο να σταθούμε πιστοί,
που δε μας ανήκει, γιατί είναι πρόσκαιρο.


Είναι αυτό το λίγο, το μικρό και ασήμαντο αλλά όχι μηδαμινό
που μαρτυρεί για τα πολλά και τα σημαντικά που είναι πίσω από αυτό⁴.

  

1. Κολ. 2:17 : "τα οποία είναι σκιά των μελλόντων, το σώμα όμως είναι του Χριστού."

Εβρ. 8:5: "οίτινες λειτουργούσιν εις υπόδειγμα και σκιάν των επουρανίων, καθώς ελαλήθη προς τον Μωϋσήν..."

Α Κορ. 13:12 : "Διότι τώρα βλέπομεν διά κατόπτρου αινιγματωδώς, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον· τώρα γνωρίζω κατά μέρος, τότε δε θέλω γνωρίσει καθώς και εγνωρίσθην."

2. Ρωμ. 8:20 : "Επειδή η κτίσις υπετάχθη εις την ματαιότητα, ουχί εκουσίως, αλλά διά τον υποτάξαντα αυτήν"

 Εκκλ. 1:2 : "Ματαιότης ματαιοτήτων, είπεν ο Εκκλησιαστής· ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης."

3. Ματθ. 25:21 :"Και είπε προς αυτόν ο κύριος αυτού· Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ· εις τα ολίγα εστάθης πιστός, επί πολλών θέλω σε καταστήσει· είσελθε εις την χαράν του κυρίου σου. "

4. Ρωμ. 1:20 : "Επειδή τα αόρατα αυτού βλέπονται φανερώς από κτίσεως κόσμου νοούμενα διά των ποιημάτων, η τε αΐδιος αυτού δύναμις και η θειότης..."

Ελεύθερες σκέψεις...

• Πολλές φορές οι άνθρωποι έχουν(-με) την τάση να ακολουθάν(-με) άλλους ανθρώπους, τους "αρχηγούς", αυτούς που φαίνονται πιο "σωστοί και ωραίοι".  Ο Θεός όμως δε σε θέλει να ακολουθάς πρόσωπα ή θρησκείες.  Ο Θεός θέλει να ακολουθάς τον Ιησού Χριστό και να είσαι όπου αυτός θέλει. Το "όπου αυτός θέλει" βέβαια είναι μεγάλη κουβέντα. Μπορεί να σημαίνει ότι χρειάζεται να είσαι ακόμα και εκεί που είναι "ο θρόνος του Σατανά", όπως είπε στην εκκλησία της Περγάμου στην Αποκάλυψη. Μπορεί να θέλει να "κρατήσεις το όνομά του και να μην αρνηθείς την πίστη του", να σταθείς σαν φως στους γύρω σου, ειδικά εκεί που επικρατεί το περισσότερο σκοτάδι. Ή απ'την άλλη μπορεί να σημαίνει ότι "σήμερα θα είσαι με αυτόν στον παράδεισο" όπως είπε στο ληστή δίπλα του στο σταυρό.

•  Πολλές φορές τρέχουμε να ευαγγελίσουμε τους άλλους γύρω μας που δεν έχουν γνωρίσει το Χριστό. Ξεχνάμε όμως ότι και εμείς οι πιστοί (τόσο οι άλλοι αδερφοί μας γύρω μας όσο και εμείς οι ίδιοι) έχουμε ανάγκη έναν καλό λόγο, μια καλή αγγελία του ευ-αγγελίου. Εξάλλου τόσο η διακονία του ευαγγελιστή όσο και οι υπόλοιπες διακονίες (Εφεσ. 4:11-12) είναι για την τελειοποίηση των αγίων, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράξενο στα αυτιά μας σήμερα που έχουμε ταυτίσει την έννοια του ευαγγελισμού με την προσέγγιση όσων δε συμμερίζονται την πίστη μας.

•  O ρόλος κάθε υπηρέτη του Θεού, κάθε δούλου είναι να τρέφει το ποίμνιο. Ακόμα και όταν υπάρχουν άσχημες καταστάσεις, ο ρόλος του είναι ο ίδιος, να εκτρέφει, να περιθάλπει και να προστατεύει το ποίμνιο και όχι επειδή κατά την κρίση του "βραδύνει να έλθει ο Κύριος" και δεν έρχεται να τακτοποιήσει ο ίδιος άμεσα τα πράγματα, να αναλάβει ο ίδιος καταχρηστικά το ρόλο του και να τον αντικαταστήσει χτυπώντας και δέρνοντας τους συνδούλους του και βόσκοντας τον εαυτό του.

•  Ο Θεός μακροθυμεί για όλους γιατί θέλει όλοι να σωθούν. Ο Ιησούς Χριστός ήρθε για να σώσει το απολωλός και όχι για να κρίνει κανέναν, αν και έχει την εξουσία να το κάνει κι αυτό, όπως και θα κάνει κάποια μέρα στην τελική κρίση, θα κρίνει όλη την οικουμένη ως δίκαιος κριτής. Προς το παρόν όμως αρέσκεται να ελεεί και να κάνει χάρη. Προτιμά να μακροθυμήσει αντί να κάνει κρίση, αφήνοντας την τελική κρίση στο τέλος του τέλους, όταν θα έχει δοκιμάσει κάθε τρόπο και μέθοδο για να επιστρέψουν οι άνθρωποι και αφού θα έχει εξαντλήσει κάθε περιθώριο χάριτος για τον καθένα ξεχωριστά.

Ασε λοιπόν κι εσύ το Θεό να ελεήσει όποιον θέλει να ελεήσει και να κρίνει όποιον και όποτε θέλει.

Δε θα σε χάσω...

Δε θα σε χάσω. Όχι, αυτή τη φορά δε θα σε χάσω. Θα σε κάνω σφραγίδα στο σώμα μου.
Κι αν σου κρυφτώ για λίγο, είναι αυτό, μόνο για λίγο.Για να σ'έχω κοντά μου για πάντα.
Πάντα. Μεγάλη λέξη.
Γράμματα Πέντε.
Πάντοτε..Παντοτινά
Πόσο κρατάει το πάντα;Άπειρο;
Ή μάλλον όχι  πόσο διαρκεί.
Πόσο συχνό είναι το πάντα;
Πόσο κρατάει μια στιγμή;
Για Πάντα
Ανάμεσα σε δυο στιγμές, πόσες στιγμές περνάνε; 
Θα 'μαι πάντα μαζί σου
Για πάντα μαζί σου. Κάθε στιγμή. Ποτέ πια μόνος.
Πότε θα ρθει αυτή η στιγμή;

Χίλια χρόνια!

"Εν δε τούτο ας μη σας λανθάνη, αγαπητοί, ότι παρά Κυρίω μία ημέρα είναι ως χίλια έτη και χίλια έτη ως ημέρα μία." (Β' Πέτρου 3:8)

 

Ένα εδάφιο που μου έστειλε ο αδερφός μου ο Χ. Για το Θεό μια μέρα είναι σαν χίλια έτη. Δεν ξέρω πώς ακριβώς γίνεται αυτό, ούτε τον τρόπο που μετράει ο Θεός και πώς χίλια χρόνια χωράνε σε μια μέρα. Πάντως σκεφτόμουν κάτι που, μπορεί να μην είναι εντελώς σωστό και η πιο ακριβής ερμηνεία του εδαφίου, πάντως εμένα με προβλημάτισε: 

Ότι κάθε μέρα που περνάει σ'αυτή τη γη ο Θεός έχει χιλιάδες υιούς (και θυγατέρες) επάνω στη γη. Και καταφέρνει την κάθε μέρα απ'αυτές να την περνάει με τον καθένα από μας ξεχωριστά, αφιερώνοντας ιδιαιτέρως χρόνο με τον καθένα μας! Ζώντας στην ουσία πολλές χιλιάδες μέρες παράλληλα και ταυτόχρονα! 

Για εμάς! Με εμάς!

Είναι θαυμαστό! Είναι θαυμαστός!

Oι νέες γενιές...

Σκεφτόμουν, με αφορμή ένα πιτσιρίκι, τον Β. που καθόταν δίπλα μου σήμερα στην εκκλησία όπου εκκλησιάζομαι (η μελλοντική εκκλησία, χριστιανός τέταρτης γενιάς!) αλλά και με αφορμή κάποιες συζητήσεις στα πλαίσια συνάθροισης χριστιανικής νεολαίας, τι θα αφήσουμε εμείς στις νέες γενιές σαν κληρονομιά και παρακαταθήκη. Οι άνθρωποι των επόμενων γενεών σε μερικές δεκάδες, ή και εκατοντάδες χρόνια (αν επιτρέψει ο Θεός να συνεχιστεί η ύπαρξη του είδους μας σ'αυτό τον πλανήτη μέχρι τότε) τι θα έχουν να διδαχτούν από μας; Θα έχουν να διδαχτούν κάτι καλό;

Σίγουρα η ιστορία του Ιησού του Ναζωραίου που πέρασε από αυτή τη γη σαν άνθρωπος, συγκινεί και θα συγκινεί πάντοτε κάθε γενιά. Ένας Θεός που έγινε άνθρωπος, που ήρθε στη θέση του ανθρώπινου γένους και που γεύτηκε και συμμερίστηκε τον πόνο του, τις αγωνίες του, τις θλίψεις του δεν είναι κάτι που περνά απαρατήρητο.

Ο Χριστός είναι ζωντανός, ανεστημένος και πάντοτε κατάφερνε να αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων και να τις αλλάζει (αφού εξάλλου αυτός τις έπλασε!).

Ακόμα κι εμείς, η γενιά του CD και του Mp3, των PC και του iPad,  ενθυμείται και επικαλείται τον ταπεινό  Ραββί, τον Ιησού από τη Ναζαρέτ που δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι -άσχετα από το πόσο καταφέραμε να τον κάνουμε ΚΥΡΙΟ της ζωής μας αυτόν τον ταπεινό διδάσκαλο.. 

Όμως το ερώτημα είναι: η επόμενη γενιά (η γενιά ποιος ξέρει ποιας τεχνολογίας!), κοιτάζοντας προς τα πίσω, στις ρίζες της, προς εμάς κι ακόμα παραπέρα, μέχρι να φτάσει στις μέρες του Ιησού, θα καταφέρει να δει τα ίχνη Του επάνω σ'εμάς; Θα φανεί ότι και με αυτούς, τους ανθρώπους της γενιάς του 2000 (και κάτι) ο Θεός εργάστηκε , ο Θεός ενέργησε; Στάθηκαν κι αυτοί και έκαναν το μέρος τους, κράτησαν τη σκυτάλη στον αγώνα αυτό της πίστεως; Θα μπορέσουν να παραδειγματιστούν από εμάς κάποιοι θετικά και να εμπνεύσουμε το σεβασμό και την επιθυμία να τον ακολουθήσουν κι αυτοί; Ή θα μείνουμε στην ιστορία σαν μια γενιά χλιαρή και αποστατημένη από το Θεό, όπου τα προβλήματα, η ανομία , οι κρίσεις έφτασαν στο πλήρες, όπου τα πάντα κατακρημνίστηκαν και χρειάζεται ανοικοδόμηση εκ των θεμελίων;

Βέβαια το να έχει κανείς καύχηση σε ρίζες και γενεαλογίες δεν είναι καλό και δεν θέλω να δημιουργήσω τέτοια εντύπωση...Εξάλλου ακόμα κι απ'τις πέτρες μπορεί ο Θεός να σηκώσει "τέκνα του Αβραάμ".

Αυτό που θέλω και επιδιώκω με αυτό το μήνυμα (αν ποτέ πέσει στην αντίληψη κάποιου στο μέλλον) είναι να στείλω ένα μήνυμα στις επόμενες γενεές: Άσχετα από τα στραβά και ανάποδά που μπορεί να ακούγονται γι'αυτή τη γενιά, υπάρχουν κάποιοι ακόμα και σήμερα (2012) που  ΤΟΝ ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑΝ και η ζωή τους δεν είναι ούτε θα γίνει ποτέ πια η ίδια από τότε! Συγκλόνισε την ψυχή τους, συντάραξε την ύπαρξή τους όλη....!

Μακάρι να μπορούσα να σας  μεταφέρω με λόγια αυτά που βλέπω και ζω καθημερινά!

Στην αγκαλιά του (Αίμα και νερό)

Πέφτοντας στην αγκαλιά Του...

Αίμα και νερό.

"Μήπως είμαι εγώ;"
-Ρώτα τον...
"Κύριε, ποιος είναι;"

Όχι μόνο αίμα....Αλλά και νερό...

Είναι στ'αλήθεια νεκρός;

Τρέχοντας στο μνήμα...
Είναι στ'αλήθεια ζωντανός;

-Ετοιμος είμαι να σ'ακολουθήσω και στη φυλακή και στο θάνατο

Έφτασε πρώτος αλλά δεν τόλμησε να μπει μέσα...

-Αν θέλω αυτόν να μένει μέχρι να έρθω, τι προς σε; συ ακολούθει μοι

Κάτι έχει ο Ιωάννης σήμερα...Δεν ξεκολλά απ'την αγκαλιά του

-Καλά είναι να είμαστε εδώ....

Στην αγκαλιά του!