O τελευταίος καιρός για μένα-όπως ίσως και για πολλούς άλλους- χαρακτηρίζεται απο αγώνα για επιβίωση, αγώνα για διατήρηση. Σε όλους τους τομείς. Πνευματικά, υλικά, ψυχικά, συναισθηματικά. Μια πάλη, ένα περπάτημα σ'ένα τεντωμένο σκοινί. Πάλη όχι για αύξηση, όχι για "αυγάτισμα", για πλουτισμό. Πάλη απλά για να συνεχίσεις να είσαι, να υπάρχεις, να περπατάς. Να μη χάσεις αυτά που έφτασες μέχρι τώρα. Να μη χάσεις την ισορροπία και πέσεις στο κενό , στην άβυσσο, που λες και χάσκει να σε καταπιεί και να σε κλείσει για πάντα στα σπλάχνα της, σ'ένα δρόμο χωρίς γυρισμό.Σ'αυτή την πάλη εχουν χαθεί τα καλύτερα παιδιά αυτά τα χρόνια που περάσαν, δυνατοί, μαχητές θα 'λεγε κανείς.
Όχι ότι δεν ήρθαν φορές που να αισθάνθηκα κι εγώ ότι πάει, το 'χασα. Αλλά πάντα κάτι, συνεχίζει να τρεμοπαίζει, ν' αχνοφαίνεται.
Και τώρα να 'μαι. Όχι με πολλές νίκες στο ενεργητικό μου, όχι με πάρα πολλές επιτυχίες...Ίσως όχι τόσο πλούσιος, ίσως όχι τόσο σοφός.
Αλλά όχι και ηττημένος. Τουλάχιστον είμαι ακόμα εδώ και στέκομαι. Ίσως όχι πατώντας τόσο γερά..Αλλά στέκομαι...Ως εκ θαύματος.
Ίσως δεν έχω τόσα πολλά να δώσω, τουλάχιστον όχι όσα θα 'θελα.Αλλά όμως κάτι υπάρχει ακόμα, θαρρώ, εκεί κάτω, στο "υπόγειο".
Ποιο το συμπέρασμα, so far, απ'όλη αυτή την "έρημο" , απ'αυτή την ξηρασία και τη φτώχεια; Εντάξει..καλά είναι όταν έχουμε άνεση, όταν τα παντα κυλάνε ομαλά και απρόσκοπτα. Αλλα τώρα; Τώρα κάποια πράγματα, ασήμαντα εξ'αρχής, "γυαλιστερά" και "γκλαμουράτα", φαντάζουν ακόμα πιο ανούσια, ακόμα πιο μάταια. Kαι τα σημαντικά αποκτούν ακόμα πιο πολλή σημασία, ακόμα πιο πολύ νόημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου