Στην ανάγκη φαίνεται...

Οι μεγαλύτερες ευλογίες στη ζωή μου ήρθαν όταν ήμουν τόσο αποκαμωμένος από τις δοκιμασίες ωστε να μην μπορώ να να πανηγυρίσω φίλαυτα και με έπαρση γι'αυτές!

Έτσι, οι ευλογίες που ήρθαν δεν ήρθαν απλά ως "γαρνιτούρες" της ζωής, ως είδη πολυτελείας που δαπανώνται για ηδονές ούτε μετατράπηκαν σε ένα μέσο αυτοεπιβεβαίωσης ή επιβράβευσης αλλά ήρθαν πραγματικά κατά χάρη, σαν ένα πραγματικό δώρο Θεού, σαν μια όαση  μες στην έρημο, ως μάννα εξ ουρανού.

Πολλές φορές το χέρι του Θεού φαίνεται στη ζωή μου όχι σαν το χέρι του μπάτλερ που είναι εκεί για να ικανοποιήσει κάθε μου επιθυμία, σαν κακομαθημένο πλουσιόπαιδο. Το χέρι του Θεού έρχεται σαν το ιππικό, που έρχεται προς διάσωσή μου εκείνη την τελευταία κρίσιμη στιγμή που οι ελπίδες αρχίζουν και σβήνουνε και το φως του ήλιου αρχίζει να σκοτεινιάζει.

Ευλογημένες δυσκολίες. Αν δεν ήτανε κι αυτές, πώς θα βρίσκε ο Θεός τρόπο να μας ευλογήσει;

Πέρα από αυτό όμως, πέρα δηλαδή  από την κάλυψη των δικών μου αναγκών από τη μεριά του Θεού στις δύσκολες στιγμές μου, δεν πρέπει να γίνει και το αντίστοιχο από τη δική μου μεριά; Δεν πρέπει κάπως να "ανταποδώσω" τη χάρη;(όχι ότι μπορεί ποτέ η δική μου συνεισφορά να φτάσει στο ύψος της προσφοράς της χάριτος του Θεού) Πάντως όταν έρχονται στιγμές που ο Θεός, σε καιρό "ανάγκης" και "αδιεξόδου", ψάχνει κάποιο τρόπο να ενεργήσει, είμαι έτοιμος να σταθώ σαν υπηρέτης του, να πω "ιδού εγώ Κύριε"; Είμαι  έτοιμος να του δανείσω το πλοιάριό μου; Το γαϊδούρακι μου; Είμαι διατεθιμένος να του προσφέρω "τόπο για κατάλυμα";

Ο Θεός ζητά ανθρώπους διατεθιμένους να εκτελέσουν το θέλημά του.Μπορεί να έχει άλλους 7000 που δεν έκλιναν γόνυ στον Βάαλ και δε λυγίσαν, αλλά εσύ; Εγώ; είμαι διατεθειμένος να γίνω ένας απ'αυτούς;

"Safe mode"

O τελευταίος καιρός για μένα-όπως ίσως και για πολλούς άλλους- χαρακτηρίζεται απο αγώνα για επιβίωση, αγώνα για διατήρηση. Σε όλους τους τομείς. Πνευματικά, υλικά, ψυχικά, συναισθηματικά. Μια πάλη, ένα περπάτημα σ'ένα τεντωμένο σκοινί.  Πάλη όχι για αύξηση, όχι για "αυγάτισμα", για πλουτισμό. Πάλη απλά για να συνεχίσεις να είσαι, να υπάρχεις, να περπατάς. Να μη χάσεις αυτά που έφτασες μέχρι τώρα. Να μη χάσεις την ισορροπία και πέσεις στο κενό , στην άβυσσο, που λες και χάσκει να σε καταπιεί και να σε κλείσει για πάντα στα σπλάχνα της, σ'ένα δρόμο χωρίς γυρισμό.

Σ'αυτή την πάλη εχουν χαθεί τα καλύτερα παιδιά αυτά τα χρόνια που περάσαν, δυνατοί, μαχητές θα 'λεγε κανείς. 

Όχι ότι δεν ήρθαν φορές που να αισθάνθηκα κι εγώ ότι πάει, το 'χασα. Αλλά πάντα κάτι, συνεχίζει να τρεμοπαίζει, ν' αχνοφαίνεται.

Και τώρα να 'μαι. Όχι με πολλές νίκες στο ενεργητικό μου, όχι με πάρα πολλές επιτυχίες...Ίσως όχι τόσο πλούσιος, ίσως όχι τόσο σοφός.

Αλλά όχι και ηττημένος. Τουλάχιστον είμαι ακόμα εδώ και στέκομαι. Ίσως όχι πατώντας τόσο γερά..Αλλά στέκομαι...Ως εκ θαύματος.

Ίσως δεν έχω τόσα πολλά να δώσω, τουλάχιστον όχι όσα θα 'θελα.Αλλά όμως κάτι υπάρχει ακόμα, θαρρώ, εκεί κάτω, στο "υπόγειο".

Ποιο το συμπέρασμα, so far, απ'όλη αυτή την "έρημο" , απ'αυτή την ξηρασία και τη φτώχεια; Εντάξει..καλά είναι όταν έχουμε άνεση, όταν τα παντα κυλάνε ομαλά και απρόσκοπτα. Αλλα τώρα; Τώρα κάποια πράγματα, ασήμαντα εξ'αρχής, "γυαλιστερά" και "γκλαμουράτα",  φαντάζουν ακόμα πιο ανούσια, ακόμα πιο μάταια. Kαι τα σημαντικά αποκτούν ακόμα πιο πολλή σημασία, ακόμα πιο πολύ νόημα. 

Με άλλα λόγια-μια εικόνα χίλιες λεξεις λένε- τώρα καταλαβαίνω θαρρώ, λίγο καλύτερα το παρακάτω: