“Δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ Κύριε, Κύριε αλλ’ ο πράττων το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς. (Ματθ. ζ’ 21)
Στο έβδομο (ζ’) κεφάλαιο του κατά Ματθαίον ευαγγελίου, μιλά ο Χριστός για δυο είδη ανθρώπων: Οι μεν είναι αυτοί που επικαλούνται το όνομα του Κυρίου , λένε Κύριε Κύριε και, όπως φαίνεται από τα λεγόμενά τους, ισχυρίζονται ότι “προφητεύσανε, έβγαλαν δαιμόνια και κάνανε πολλά θαύματα” στο όνομα του Ιησού Χριστού. Ο Κύριος δεν ισχυρίστηκε ότι αυτά που γίναν στο όνομά του, οι προφητείες, τα θαύματα και οι θεραπείες, δεν ήταν αληθινά. Είναι άνθρωποι που κι αυτοί οικοδόμησαν, ωφέλησαν κάποιους ανθρώπους κάποια στιγμή στη ζωή τους μ’ αυτές τις ενέργειες που επέτρεψε ο Θεός να γίνουν μέσω αυτών και ίσως μάλιστα να μπορούσε κανείς να δει αυτό το έργο της οικοδομής τους σε κάποια φάση της ζωής τους. Εξάλλου “ουδείς δύναται να είπη Κύριον Ιησούν, ειμή δια Πνεύματος Αγίου”,
